San Paolo, Parma, Renaissanceklooster in centraal Parma, Italië

San Paolo is een Renaissance-klooster in het centrum van Parma met symmetrische bogen, gewelfde plafonds en elegante zuilen typisch voor die tijd. De kamers, inclusief een beroemde kamer met muurschilderingen, vertonen zorgvuldig ontworpen interieurs met details uitgevoerd in steen, pleisterwerk en kleur.

Volgens de overlevering werd het klooster tussen 599 en 602 gesticht door Godescalco, schoonzoon van de Longobardische koning Agilulf, nadat zijn jonge vrouw in het kraambed was overleden. Documenten spreken echter van een benedictinessenklooster rond het jaar 1000, gesticht door bisschop Sigefredo II naast de in 985 gebouwde kerk Santa Felicola. Het bloeide onder de abdisen Cecilia Bergonzi en Giovanna da Piacenza, werd in 1810 geseculariseerd en huisvest sinds 2002 de Pinacoteca Stuard.

De naam verwijst naar Sint-Paulus, en dit klooster werd eeuwenlang door vrouwen geleid, wat ongebruikelijk was voor kloosters uit die tijd. Je kunt deze vrouwelijke aanwezigheid voelen in hoe de ruimtes zijn ingericht en welke functie verschillende kamers in het dagelijks leven hadden.

Het klooster bevindt zich op Via Macedonio Melloni dicht bij het stadscentrum en is gemakkelijk te voet bereikbaar. Bezoekers moeten op ongelijke vloeren voorbereigd zijn, en stevig schoeisel wordt aanbevolen omdat sommige gebieden trappen of oude steenoppervlakken hebben.

Het pergola-fresco van de Camera della Badessa verbergt een detail: de schouw eronder is beschilderd met de godin Diana. Deskundigen als Roberto Longhi en Erwin Panofsky discussieerden over waarom heidense jachttaferelen de privékamer van een non sierden in een klooster dat bekendstond om de losheid van zijn regel.