Ex centrale termica FIAT, Industriële archeologieplaats in Novoli, Florence, Italië.

De Ex centrale termica FIAT was een van de gebouwen van het FIAT-complex dat in 1939 in Novoli werd gebouwd, op een vierkantig terrein van 32 hectare tussen via di Novoli, via Forlanini en viale Guidoni. Het hoofdproductiegebouw besloeg 27.000 m² op een rechthoekige plattegrond, met gewapend betonnen kolommen op een raster van 20 × 20 m, bakstenen vullingen en gepleisterde oppervlakken. De voorgevel was bekleed met grijze bakstenen die grote glazen openingen omlijstten; de centrale hallen voor metaal- en mechanische reparatie hadden een zaagtanddak, terwijl de kantoren, de kantine, de keukens en de kleedkamers op de tweede verdieping langs de rand platte asfaltdaken hadden.

Het FIAT-complex in Novoli werd tussen 1938 en 1939 gebouwd naar een ontwerp van ingenieur Vittorio Bonadè Bottino, directeur van de bouwdienst van FIAT. Het omvatte de productiefabriek, een thermische centrale, opslagplaatsen en magazijnen op een vierkant terrein van 32 hectare tussen via di Novoli, via Forlanini en viale Guidoni. De fabriek is inmiddels gesloopt en het gebied is vanaf het begin van de 21e eeuw herontwikkeld met het Paleis van Justitie, de faculteit sociale wetenschappen van de Universiteit van Florence en een stadspark.

De naam Novoli duidt de vlakte ten noordwesten van Florence aan, waar FIAT zijn complex bouwde op 32 hectare tussen via di Novoli, via Forlanini en viale Guidoni. Aangekondigd als reparatiewerkplaats voor voertuigen, werd de fabriek later bestemd voor motoren; het gebied wordt nu herontwikkeld met gerechtsgebouw, universiteitsgebouwen en park.

De fabriek stond op het vierkante terrein van 32 hectare tussen via di Novoli, via Forlanini en viale Guidoni, naast het voormalige industrieterrein Carapelli. Het complex is gesloopt, dus van de thermische centrale is niets te bezoeken; het gebied wordt nu doorsneden door de groenvoorzieningen en wegen van het herontwikkelingsplan. Let op het Palazzo di Giustizia van Leonardo Ricci en het sociale-wetenschappencollege van de Universiteit van Florence die er zijn gebouwd.

Het complex van 1939 omvatte de productiehal, de thermische centrale, opslagplaatsen en magazijnen. Het hoofdgebouw besloeg 27.000 m² op een rechthoekige plattegrond, met gewapend betonnen kolommen op een raster van 20 × 20 m en een bekleding van grijze baksteen rond de grote glasopeningen.