Eremo di Santa Maria ad Martyres, Augustijnse kluizenarij in Ripafratta, San Giuliano Terme, Italië

Santa Maria ad Martyres, ook Rupecava genoemd, is een augustijnse hermitage gebouwd rond een reeks natuurlijke grotten op de heuvels van Ripafratta. De eenbeukige kerk van Santa Maria is in ruïne en bewaart een altaar uit 1735, een hoek vloermozaïek en resten van zestiende-eeuwse fresco's; van de twee kloostergebouwen resten alleen ruïnes. De eerste grot tegenover de ingang diende als refter van de monniken en later als graanschuur.

Volgens de overlevering bouwde de kluizenaar Willem van Maleval een eenzame woning op een plaats van heidense verering; op de Monte Pisano zijn kluizenaars al vanaf de 4e eeuw bekend. De hermitage werd in 1214 ingewijd. In 1749 liet de generaal van de Augustijnen het klooster opheffen en de goederen overdragen aan San Nicola in Pisa; alleen pater Luigi Cervelli en een lekenbroeder bleven. In 1801 verkochten de broeders van San Nicola Rupecava aan de Roncioni, en tot het midden van de 19e eeuw woonde er een kluizenaar.

De verering van de Madonna di Rupecava, een houten Maagd met Kind van rond 1340 die na de restauratie van 2000 aan Andrea Pisano wordt toegeschreven, reikte in de lagere Valdiserchio tot Pisa en Lucca. Op 8 september, Maria Geboorte, worden in de hermitage meerdere missen opgedragen. Op 14 augustus vervult de bevolking van Ripafratta een gelofte uit de tijd van de aardbeving van 1846 en zingt om 13 uur, het uur van de beving, een laude.

Het complex bereikt men via paden op de heuvels van Ripafratta boven Molina di Quosa; kerk en klooster zijn ruïnes op particulier terrein, waardoor toegang niet gegarandeerd is. De overgebleven kerk bewaart een altaar uit 1735, een fragment mozaïek in de vloer en resten van zestiende-eeuwse fresco's. De Madonna di Rupecava, een levensgroot houten beeld van de Maagd met Kind van omstreeks 1340, toegeschreven aan Andrea Pisano, wordt nu bewaard in de pieve van Ripafratta.

De houten Madonna van Rupecava, een levensgrote Maagd met Kind van omstreeks 1340 die na een restauratie in 2000 aan Andrea Pisano werd toegeschreven, was jarenlang bedekt met felle verf die plaatselijke gelovigen hadden aangebracht om haar tegen verwaarlozing te beschermen. Zij wordt nu bewaard in de pieve van Ripafratta.