San Michele, Barok en neoclassicistisch kerkgebouw in Parma, Italië.

San Michele is een kerk in Parma die barokke en neoklassieke architectuurkenmerken combineert aan de buitenkant. Binnenin vul religieuze kunstwerken, beeldhouwwerken en decoratieve elementen de ruimtes.

San Michele wordt voor het eerst vermeld op 8 februari 1136 en werd op 29 mei 1437 gewijd door Pier Simone Brunetti, hulpbisschop van Parma. In 1514 werd het oorspronkelijke gebouw gesloopt om de straat te verbreden; Giovanni Gozzadini, pauselijk gouverneur van Parma, liet het aan de linkerzijde van de straat herbouwen door Giorgio da Erba. De gevel werd in 1820 herontworpen door Niccolò Bettoli en de klokkentoren in 1877 verhoogd.

De naam San Michele dall'Arco verwijst naar een triomfboog die Gallienus in de 3e eeuw op de Via Emilia zou hebben opgericht, waar de kerk mogelijk bij stond. Het kerspel werd op 25 juli 1814 opnieuw ingesteld na een korte vereniging met San Sepolcro. Boven het hoofdaltaar hangt een in 1828 door Stanislao Campana geschilderde Madonna met de heiligen Michaël en Geminianus.

Het gebouw bevindt zich aan Strada della Repubblica 99 in het centrum van Parma, gemakkelijk bereikbaar te voet vanaf het hoofdplein. Bezoekers moeten vooraf de openingstijden controleren en bescheiden gekleed gaan om het heilige karakter van de plaats te respecteren.

De kerk heet San Michele dall'Arco omdat ze mogelijk werd gebouwd naast een triomfboog die keizer Gallienus in de 3e eeuw op de Via Emilia zou hebben opgericht. Het pijporgel uit 1736 van de Parmezaanse orgelbouwer Bernardo Poncini, deels gewijzigd door Angelo Cavalli in 1882, staat nog op de cantoria.