San Francesco, Neogotische kerk in Florence, Italië

San Francesco is een neogotische kerk, in 1887 gebouwd door architect Vincenzo Micheli. De topgevel heeft een driehoekige bekroning met hangende blinde bogen, een marmeren portaal en een lunet van Quinto Martini die Sint-Franciscus toont bij het ontvangen van de stigmata. Binnen zijn twee schepen bedekt met zichtbare houten spanten, met blinde spitsbogen op gebeeldhouwde kapitelen langs het hoofdschip.

Vincenzo Micheli ontwierp de kerk in neogotische stijl; ze werd in 1887 voltooid voor de karmelietessen van Santa Maria Maddalena dei Pazzi, die hun klooster in Borgo Pinti hadden verlaten. In 1928 namen de franciscanen het klooster over en lieten de kerk vergroten naar een ontwerp van hun medebroeder Raffaello Franci. Op 15 april 1930 werd ze per aartsbisschoppelijk decreet parochie, in 1932 ingewijd en in 1971 voor het laatst gerestaureerd, met nieuwe ruimtes en een nieuwe vloer.

De naam verwijst naar de franciscanen, die in 1928 het klooster overnamen en de kerk uitbreidden. Boven het marmeren portaal toont een lunet van Quinto Martini de heilige Franciscus die de stigmata ontvangt; daarboven bevat een ghimberga in het midden een engelenbuste. Het aangrenzende klooster bewaart het archief van de Minderbroeders Observanten van de Toscaanse provincie.

De kerk staat aan de Piazza Savonarola, ten noorden van het historische centrum van Florence. Je komt binnen vanaf het plein via het marmeren portaal; binnen zijn de twee schepen bedekt met zichtbare houten spanten, en het orgel met 44 registers staat op twee tegenover elkaar liggende cantoria's naast het altaar. Het priesterkoor is modern, met daarachter arcades die naar het baptisterium leiden.

De twee schepen zijn gedekt met zichtbare houten spanten, en het orgel dat La Frescobalda in 1988-89 bouwde staat op twee tegenover elkaar liggende cantorijen naast het altaar, met 44 registers op twee manualen en pedaal. Het marmeren portaal draagt een lunet van Quinto Martini waarop Franciscus de stigmata ontvangt.