San Francesco al Prato, Gotische kerk in centrum Parma, Italië.

San Francesco al Prato is een gotische kerk in het centrum van Parma, gebouwd met drie beuken gescheiden door zuilen, waarbij de middenbeuk hoger is dan de twee zijbeuken. De gevel heeft een roosvenster boven een portaal, en de binnenmuren dragen nog sporen van de oorspronkelijke decoratie.

Franciscaanse broeders begonnen de kerk te bouwen in 1227 en breidden haar uit gedurende de twee volgende eeuwen tot ongeveer 1462. Van 1800 tot 1993 werd het gebouw als gevangenis gebruikt, een lange periode die zichtbare sporen naliet op de structuur voordat het zijn religieuze bestemming terugkreeg.

Het oude fresco van Christus Pantocrator in de apsis wordt toegeschreven aan Bartolino de' Grossi en zijn schoonzoon Jacopo Loschi, dezelfde Bartolino aan wie de kapellen Valeri en Ravacaldi in de dom van Parma worden toegeschreven. De kerk bewaart ook de herinnering aan de franciscaanse kroniekschrijver Salimbene de Adam, die hier zijn kloosterleven begon, en aan de eerbiedwaardige Lino Maupas, die in het gebouw werkte toen het als gevangenis diende.

De kerk wordt momenteel gerestaureerd, waardoor sommige binnenruimtes gedeeltelijk gesloten of afgeschermd kunnen zijn tijdens een bezoek. Het is verstandig om de actuele stand van de werkzaamheden te controleren voor je een bezoek plant, omdat de toegang van maand tot maand kan veranderen.

De apsis is gericht op de zonsopgang bij de winterzonnewende, terwijl het roosvenster is gepositioneerd om het licht van de zonsondergang bij de zomerzonnewende op te vangen. Deze dubbele astronomische uitlijning was vanaf het begin in de structuur ingebouwd, waardoor de liturgische kalender werd verbonden met de beweging van de zon.