Basilica vetus, Locatie van een vroegchristelijke basiliek in Milaan, Italië

De basilica vetus, ook Santa Maria Maggiore genoemd, lag onder het huidige achterste absisgedeelte van de kathedraal van Milaan, gecentreerd onder de noordelijke sacristie. De bouw begon in 314, een jaar na het Edict van Milaan, tijdens het episcopaat van Mirocles en werd voltooid onder zijn opvolger Maternus. Bewaard bleef alleen de in de 9e eeuw vernieuwde gevelmuur, in niet voor het publiek toegankelijke vertrekken van de Veneranda Fabbrica del Duomo.

De bouw begon in 314, een jaar na het Edict van Milaan, onder bisschop Mirocles en werd voltooid onder zijn opvolger Maternus; het was de eerste vroegchristelijke basiliek van Milaan na het edict. Bisschop Angilbert I liet haar verbouwen en hernoemde haar tot Santa Maria Maggiore, zijn opvolger Angilbert II wijdde haar in 836 opnieuw in. Vanaf 1386 werd ze afgebroken om plaats te maken voor de nieuwe kathedraal.

De naam vetus, Latijn voor "oud", onderscheidde haar van de naburige basilica maior, later omgedoopt tot Santa Tecla. Tussen beide kerken lag het baptisterium San Giovanni alle Fonti, op de plek van de huidige domingang, en ten noorden het kleine baptisterium Santo Stefano alle Fonti. Ambrosius vermeldt het bisschoppelijk complex in een document uit 386.

De locatie van de vroegere kerk ligt onder de huidige kathedraal van Milaan in het stadscentrum. Bezoekers kunnen de plaats verkennen door het huidige kathedraalgebouw te bezoeken.

Het wapen van de bouworganisatie van de Kathedraal toonde de gevel van deze kerk onder Marias mantel, wat zijn symbolische belang aangeeft. Deze artistieke keuze bewaarde de herinnering aan de oudere kerk in de identiteit van de nieuwe tempel.