Basilica of San Pietro de Dom, Locatie van een afgebroken vroegchristelijke basiliek in Brescia, Italië

De basiliek San Pietro de Dom stond aan de oostzijde van de Piazza del Duomo in Brescia, een klein gebouw dat aan de noordkant aan de huidige Via Querini en aan de oostkant aan de Via Mazzini door huizen werd ingesloten. De vloer lag lager dan het plein, een teken van ouderdom, en drie schepen werden gescheiden door twee zuilenrijen van elk veertien zuilen, alle hergebruikt en van verschillende hoogte, diameter, materiaal en kleur, meestal donker Egyptisch marmer in ijzerkleur. De miniatuur van het Estimo uit 1588 toont een getrapte gevel met een hoger middendeel boven twee lagere zijschepen, een roosvenster en daaronder het toegangsportaal.

De kroniek van Baldassare Zamboni, geschreven aan het einde van de 16e eeuw, dateert de bouw van de basiliek in de 7e eeuw. Een brand in 800 verzwakte de muren en een andere in 1096 verwoestte het plein en de wijk Porta Bruciata, die daaraan zijn naam ontleende; aardbevingen volgden in 1117 en 1142. Tussen 1571 en 1581 verhoogde Giovanni Maria Piantavigna de vloer tot het niveau van het plein, opende vensters en bouwde een nieuw dak met verlaagd plafond. Het bouwwerk werd binnen ongeveer twintig jaar gesloopt voor de Nieuwe Kathedraal.

De naam 'de Dom' komt van de bisschoppelijke domus, de residentie van de bisschop met de stedelijke geestelijkheid, nog herkenbaar in het bisschoppelijk paleis aan de Via Mazzini achter de kathedralen. San Pietro was de zomerkathedraal van Brescia, naast de aangrenzende Santa Maria Maggiore de Dom als winterkathedraal. De basiliek stond bekend om haar muziek: er was een orgel en een volledig orkest, en de monniken begunstigden de vioolbouwer Gasparo da Salò.

Van de basiliek is op de plek niets bewaard: het terrein wordt ingenomen door de Duomo Nuovo, die na de sloop werd begonnen. Zes van haar zuilen van donker Egyptisch marmer, ongeveer vijf meter hoog, zijn hergebruikt in de voorhof van villa Mazzucchelli in Ciliverghe, twee bij de ingang van het Broletto aan het plein en twee bij de ingang van Santa Maria della Carità.

Van de veertien gladde zuilen van donker Egyptisch marmer, ongeveer vijf meter hoog, overleefden er verschillende de sloop: twee omlijsten de ingang van het Broletto aan de piazza, twee staan bij de ingang van Santa Maria della Carità en zes op het voorplein van villa Mazzucchelli in Ciliverghe. De kerk had ook een orgel en een volledig orkest, en haar monniken waren opdrachtgevers van de vioolbouwer Gasparo da Salò.