Hoofdstedelijk gebouwencomplex van Chandigarh, Modernistisch regeringscomplex in Chandigarh, India.
Het Capitool-complex in Chandigarh, Sector 1, omvat drie hoofdgebouwen: het Paleis van de Vergadering, het Secretariaat en het Hooggerechtshof, op een oppervlakte van ongeveer 100 hectare. Alle zijn gebouwd in zichtbeton met brise-soleil en diepe uitkragingen. Het dak van de Vergadering is een dunne hyperbolische paraboloïde schaal die de hal overspant zonder binnenkolommen. Het Secretariaat is een 254 meter lange en 42 meter hoge strook van zes blokken van acht verdiepingen.
Na de deling van 1947, waarbij Punjab Lahore verloor, stimuleerde Jawaharlal Nehru een nieuwe hoofdstad; Albert Mayer en Matthew Nowicki maakten het eerste plan, maar na Nowicki's dood in 1950 nam Le Corbusier het project in 1951 over, met Pierre Jeanneret, Maxwell Fry en Jane Drew. De eerste steen werd gelegd op 1 november 1952. Het Assembleegebouw verrees van 1952 tot 1963, het Secretariaat van 1952 tot 1958 en het Hooggerechtshof van 1952 tot 1956; UNESCO plaatste het complex in 2016 op de Werelderfgoedlijst.
Het ensemble symboliseert India's democratische transformatie na de onafhankelijkheid en dient als regionaal administratief centrum voor Punjab en Haryana. Deze gebouwen functioneren nog steeds als zetel van de regeringsinstellingen van beide staten, waarbij de monumentale proporties het gezag van staatsinstellingen in een jonge democratie uitdrukken. Het open pleinontwerp moest de toegang van burgers tot de regering symboliseren.
Bezoekers moeten zich registreren bij het toeristisch informatiecentrum in Sector 1 met identificatiedocumenten voordat ze zich bij rondleidingen voegen. Rondleidingen vinden plaats 's ochtends en 's middags, waarbij het complex gesloten is in weekenden en op feestdagen. Fotograferen is alleen buiten de gebouwen toegestaan. Het dichtstbijzijnde busstation ligt 3 kilometer verderop in Sector 17. Respectvolle kleding wordt verwacht bij het bezoeken van overheidsgebouwen.
De Open Hand, een roterend metalen sculptuur van 26 meter hoog, staat aan het noordelijke uiteinde van de esplanade als symbool voor vrede en verzoening. De structuur draait met de wind en moest Le Corbusiers filosofische ideeën over geven en ontvangen belichamen. De installatie werd pas in 1985 na zijn dood voltooid, waarbij het ontwerp politieke debatten over symbolische versus praktische staatsuitgaven ontketende.
De community van nieuwsgierige reizigers
AroundUs brengt duizenden geselecteerde plaatsen, lokale tips en verborgen pareltjes samen, dagelijks verrijkt door meer dan 95.426 bijdragers wereldwijd.