Qutb Minar, UNESCO Werelderfgoed minaret in Mehrauli, India

De Qutb Minar is een taps toelopende toren van rode zandsteen in Mehrauli, Zuid-Delhi, India, grotendeels gebouwd tussen 1199 en 1220. De gecanneleerde schacht wisselt hoekige en ronde secties af, gescheiden door uitstekende balkons op gebeeldhouwde consoles, en reikt tot een kleine koepel. De toren is 72,5 meter hoog, met een diameter van 14,3 meter aan de basis die afneemt tot 2,75 meter aan de top.

Qutb-ud-din Aibak begon de toren rond 1199 na zijn verovering van Delhi, maar voltooide alleen de eerste verdieping; zijn opvolger Iltutmish voegde er drie toe, en Firuz Shah Tughlaq herbouwde in 1368 de bovenste delen en plaatste een koepel. Een aardbeving beschadigde de toren in 1505 en Sikander Lodi herstelde hem; die van 1803 richtte ernstige schade aan, en majoor Robert Smith vernieuwde hem in 1828 met een zuilenkoepel, die in 1848 werd verwijderd en nabij opnieuw werd opgesteld als „Smith's Folly”.

Duizenden bezoekers, waaronder studenten, gezinnen en buitenlandse reizigers, komen hier om het monument te bekijken dat voor velen symbool staat voor de vroege islamitische heerschappij op het Indiaas schiereiland. Architecten en kunsthistorici bestuderen de kalligrafische inscripties en het steenwerk, terwijl schoolgroepen regelmatig het complex bezoeken om meer te leren over het middeleeuwse Delhi.

Toegang tot het interieur is niet langer toegestaan om veiligheidsredenen na een incident in 1981, maar het buitenterrein en de binnenplaats blijven open voor bezoekers, met een nabijgelegen metrostation dat de aankomst eenvoudig maakt. Belichting in de vroege ochtend of late namiddag werkt beter voor foto's en biedt een aangenamer klimaat tijdens hitte.

Het complex behoudt zijn oorspronkelijke gecanneleerde zuilen en balkons, waarbij de diameter afneemt van 14 meter aan de voet tot minder dan drie meter aan de top, en elke verdieping zijn eigen versiering toont die de architectuur van verschillende dynastieën weerspiegelt. Deze variatie in stijl onthult hoe heersers gedurende twee eeuwen de toren uitbreidden en veranderden zonder de harmonie van de algehele vorm te vernietigen.