Seraya, Ottomaans regeringsgebouw en moskee in Nazareth, Israël.

De Seraya is een tweelaags stenen gebouw in de oude stad van Nazareth, gebouwd door Zahir al-Umar tussen 1730 en 1740. Het bevatte een haremvleugel voor zijn huishouden, een salamlik voor de ontvangst van gasten, een gebedsruimte, een gevangenis en stallen. Halverwege de 19e eeuw werd op de bovenverdieping een portiek toegevoegd, en in het begin van de 20e eeuw werd een klokkentoren in Italiaanse renaissancestijl gebouwd.

De Seraya werd in 1740 gebouwd door Zahir al-Umar, de autonome Arabische heerser van Galilea, die het gebruikte als zomerresidentie en administratief centrum van de stad. Het gebouw werd later de zetel van de Gemeenteraad, wat zijn oorsprong onder regionaal gezag verbindt met moderne bestuur.

De naam Seraya komt van het Perzische sarāy, ‘paleis’, dat in de zestiende eeuw via het Turks en Italiaans in het Engels belandde. Zahir al-Umar richtte in het gebouw een gebedsruimte in voor de moslims van Nazareth, die tot de voltooiing van de Witte Moskee in 1812 geen moskee hadden. Het complex omvatte ook zijn harem en een selamlik voor de ontvangst van gasten.

De Seraya staat in de oude stad van Nazareth, op enkele stappen van de Witte Moskee, en is te voet bereikbaar via de oude steegjes. Het gebouw is momenteel ongebruikt en gesloten tijdens restauratie- en constructieve versterkingswerken, zodat bezoekers de buitenkant zien: het portiek van 1857 en de klokkentoren uit het begin van de 20e eeuw. De gemeente wil er een museum over de geschiedenis van de stad van maken.

De klokkentoren van de Seraya werd begin twintigste eeuw toegevoegd in Italiaanse renaissancestijl, ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van de troonsbestijging van sultan Abdülhamid II. Het was een van de zeven zulke torens die toen werden gebouwd, naast die in Jeruzalem, Jaffa, Haifa, Akko, Safed en Nablus.