Nahal Oren, Archeologische vindplaats op de Berg Karmel, Israël

Nahal Oren is een archeologische vindplaats op de noordelijke oever van de wadi Nahal Oren op de berg Karmel, 10 km ten zuiden van Haifa. De site bestaat uit een grot en een klein terras ervoor dat steil naar de wadibodem afdaalt. Opgravingen leverden industrieën op uit het Kebaran, Natufien en Prekeramisch Neolithicum A en B.

De site werd voor het eerst opgegraven in 1941; Moshe Stekelis leidde campagnes vanaf 1942 en opnieuw van 1954 tot 1960 met Tamar Yzraely-Noy, en van 1969 tot 1970 met Eric Higgs en Anthony Legge. In de grot vond men vuurstenen werktuigen uit het Midden-Paleolithicum, 80.000 tot 40.000 v.Chr., terwijl op het terras negen bewoningsniveaus uit het Kebaran, Natufien en Pre-aardewerk Neolithicum A en B werden blootgelegd.

De naam Nahal Oren betekent 'dennenbeek' in het Hebreeuws, terwijl Arabischsprekenden de wadi Wadi Fallah noemen. Het PPNA-dorp bestond uit ongeveer 13 halfronde huizen op vier kunstmatige terrassen, vergelijkbaar met die van PPNA Jericho. De enige gevonden begrafenis had geen grafgiften en de schedel was verwijderd, een vroeg voorbeeld van een praktijk die later in het Neolithicum gangbaarder werd.

De grot ligt bedolven onder aardverschuivingen, waardoor het opgegraven areaal het terras ervoor is: ongeveer 400 m² verdeeld over vier kunstmatige terrassen die steil naar de wadibodem aflopen. De vindplaats ligt op de noordelijke oever van de Nahal Oren, circa 10 km ten zuiden van Haifa op de Karmelberg. De opgravingen onder Moshe Stekelis begonnen in 1942 en werden voortgezet in campagnes van 1954 tot 1960 en van 1969 tot 1970.

In 1985 werden drie aartjes van gecultiveerde emmertarwe uit een Kebaran-context in Wadi Oren zo vroeg geacht dat onderzoekers ze als een anomalie beschouwden. Het terrein bevatte ook een PPNA-grafkuil zonder grafgiften en een skelet dat compleet was op de verwijderde schedel na.