Kildare Cathedral, Anglicaanse kathedraal in Kildare, Ierland

De kathedraal van Kildare is een gerestaureerd Normandisch gebouw met kruisvormige plattegrond zonder zijbeuken, in vroeggotische stijl, met een massieve vierkante centrale toren. Alle vensters zijn spitsboogvensters, enkel of dubbel, maar drievoudig in de vier geveltoppen. Bogen overspannen van steunbeer tot steunbeer vóór de zijmuren, en de getrapte Ierse kantelen dateren waarschijnlijk van omstreeks 1395.

Er wordt gezegd dat Sint-Brigida rond 480 in Kildare aankwam en er een abdij stichtte; na haar dood in 523 werd een schrijn opgericht in een grotere kerk. Tussen 835 en 998 werd de site ongeveer 16 keer verwoest, en toen Ralph of Bristol in 1223 bisschop werd, lag ze vrijwel in puin. Hij bouwde haar vanaf 1223 weer op als Normandische kathedraal, en George Edmund Street restaureerde haar tussen 1875 en 1896.

De naam verwijst naar Sint-Brigida, die volgens de overlevering rond 480 met haar nonnen hier aankwam. Eeuwenlang bestuurde de abdis een dubbele gemeenschap van vrouwen en mannen, waarbij de bisschop in rechtsmacht aan haar ondergeschikt was. Op deze plek werd vanaf pre-christelijke tijden een eeuwig vuur onderhouden, mogelijk tot de tijd van Hendrik VIII.

De kathedraal staat net buiten het stadscentrum, met de 32 meter hoge ronde toren op het terrein; de toren kan op bepaalde tijden worden beklommen, dus informeer ter plaatse voordat u naar boven gaat. Het gebouw is kruisvormig met een massieve vierkante centrale toren en het interieur is sober, dus neem de tijd voor de spitsboogvensters en de driedubbele lancetten in de vier gevels.

De ronde toren op het terrein is 32 meter hoog, een van de vijf in County Kildare, en kan op bepaalde tijden beklommen worden. De Sheelagh-na-gig van de kathedraal, een naaktbeeld, is een ongewone vondst in een kathedraal. Het orgel van 1898 werd gebouwd door Conacher.