Grotte des Eglises, Prehistorische grot in Ussat, Frankrijk

De Grotte des Églises is een ondergronds complex bij Ussat waarvan het grootste deel, Les Églises Inférieures, 46.500 m² beslaat en drie ingangen heeft, waarvan de noordelijke als spoulga is versterkt. De ingang is een horizontale spleet van 1 m hoog en 5 m lang op het noordwesten, waarvan de grindvloer over een twintigtal meter zacht daalt naar een eerste, vrijwel droge zaal met hoog plafond. De gangen liggen in kalksteen uit het Onder-Krijt, nagenoeg zonder concretie; een metalen deur sluit de beschilderde galerij af.

De grot was bewoond aan het einde van het Paleolithicum, in de midden-bronstijd en in de 13e of 14e eeuw. Félix Garrigou onderzocht haar in de 19e eeuw, Jean Clottes van 1964 tot 1977. De beschilderde galerij werd in 1921 ontdekt; de jongste datering plaatst het gebruik in het laat-magdalénien, ongeveer 12.900 jaar geleden.

De naam „Églises“ (kerken) zou voortkomen uit het gebruik van de holte als schuilplaats door vervolgde katharen in de 13e of 14e eeuw. De versierde galerij met okerverf en gravures van paarden en steenbokken is achter een metalen deur voor bezoekers gesloten.

Vanaf het einde van de doodlopende Impasse Pradinas in Ussat begint het pad naar de grot rechts van de calvarieberg en duurt ongeveer tien minuten te voet. De ingang is een horizontale spleet van circa 1 m hoog en 5 m lang op het noordwesten; de grindvloer loopt zachtjes af over zo'n 20 m naar de eerste, vrijwel droge zaal. De beschilderde galerij is achter een metalen deur gesloten voor bezoekers.

De versierde galerij met okertekeningen van paarden en steenbokken en gravures werd in 1921 ontdekt en is achter een ijzeren deur afgesloten. Ze werd in de 19e eeuw opgegraven door Félix Garrigou en daarna van 1964 tot 1977 door Jean Clottes. De grot bood ook onderdak aan intense slachtactiviteit.