Church of Notre-Dame-du-Cros in Caunes-Minervois, kerkgebouw in Frankrijk

De kerk van Notre-Dame-du-Cros in Caunes-Minervois heeft een schip van drie traveeën met twee zijkapellen aan elke kant en een vlakke koorsluiting, opgetrokken uit rechthoekige okerkleurige kalksteenblokken. Het zuidportaal bevat een classicistische ingang en een gotische nis met een gepolychromeerde Madonna met Kind uit de 14e eeuw; een tweede portaal staat op de westmuur. Binnen verbindt de oostmuur lichte steen met roodachtige marmeren zuilen rond een verguld altaarstuk.

De kerk wordt voor het eerst vermeld in 1119, toen paus Gelasius II bevestigde dat de villa en de kerk van Cros bezit waren van de abdij van Caunes, wat de bouw in het vroege 12e eeuw dateert. In 1660 beeldhouwde Jean Baux de ingangsdeur; tussen 1681 en 1687 werden het hoofdaltaarstuk en twee zijaltaren gemaakt, gevolgd door de altaren van de twee kapellen (1691-1693), de preekstoel (1706) en het hoofdaltaar door Étienne Cauquil (1748-1775). Tijdens de Revolutie als nationaal goed verkocht, werd ze in 1797 teruggekocht door 300 inwoners van Caunes. In 1997 droegen hun erfgenamen hun aandelen over aan het bisdom, en in 2001 vestigden passionisten zich in de gerestaureerde pastorie.

De kerk draagt de naam Notre-Dame-du-Cros, naar de Maagd Maria en haar ligging in het gehucht. Het blijft een ontmoetingspunt waar pelgrims en inwoners samenkomen voor jaarlijkse vieringen, waarbij een eeuwenoude traditie van gemeenschappelijke bijeenkomsten levend wordt gehouden.

De kerk staat in het gehucht Notre-Dame-du-Cros, 1,5 km ten noordoosten van Caunes-Minervois, naast een nog actieve marmergroeve. Het ingangsportaal ligt aan de zuidkant, een tweede portaal opent in de westmuur. De bedevaart, de kloof en de beek Souc zijn sinds 1943 beschermd.

De plaats was ooit bekend vanwege een nabijgelegen bron waaraan pelgrims genezende krachten toeschreven, vooral voor koorts en pijn. Deze verhalen van pelgrimage en spirituele genezing hebben de betekenis van de plaats voor bezoekers over eeuwen bepaald en maken vandaag de dag nog deel uit van de lokale traditie.