Église Saint-Vincent de Carcassonne, Gotische kerk in Carcassonne, Frankrijk

De Église Saint-Vincent in de bastide Saint-Louis van Carcassonne is een Languedokische gotische kerk met één schip van 20,15 m breed, zes kapellen aan de noordzijde en zeven aan de zuidzijde, en een negenzijdige apsis met twee zevendzijdige zijkapellen. De vierkante klokkentoren is 54 m hoog en in twee fasen gebouwd: vierkant op de eerste twee verdiepingen (jaartal 1327), daarboven achthoekig.

De eerste Saint-Vincentkerk ten noorden van de Cité werd in 1240 verwoest tijdens de mislukte poging van Raimond II Trencavel om Carcassonne te heroveren. Zeven jaar later stichtte Lodewijk IX op de linkeroever een nieuwe dambordstad, en in 1308 gaf Filips IV toestemming vier domunculas te kopen om de parochiekerk te herbouwen. De werken begonnen in de jaren 1320 met portaal en schip, tegen het gebruik in; het koor was pas eind 14de eeuw voltooid.

De parochie nam de titel over van de vóór 1240 verwoeste Sint-Vincentiuskerk en vestigde zich in de nieuwe dambordstad van Lodewijk de Heilige. In 1794 maakte de Revolutie er een gieterij voor artillerielafetten van, met zeven dubbele smidsen in de kapellen en twee in de apsis; op 26 augustus 1795 werd de kerk aan de eredienst teruggegeven. In 1905 verhinderden pastoor Abbé Peyre en de parochianen de inventaris; de deur werd met een bijl geforceerd en stukken ervan bewaard als gedenkstuk.

Het interieur is toegankelijk en stelt bezoekers in staat kunstwerken en glas-in-lood van dichtbij te bekijken. Een steile trap in de klokkentoren biedt degenen die deze beklimmen een breed uitzicht over de stad en omgeving.

De 54 meter hoge toren, bereikbaar via 232 treden, diende in 1798 als geodetisch punt voor Pierre Méchain en Jean-Baptiste Joseph Delambre bij het bepalen van de lengte van de aardmeridiaan. Ook Cassini en zijn zonen gebruikten hem voor hun kaart van Frankrijk. De twee onderste verdiepingen zijn vierkant, met het jaartal 1327 in de tweede zaal; de bovenste zijn achthoekig.