Club Saint-Germain, Jazzclub in Saint-Germain-des-Prés, Parijs, Frankrijk.

Club Saint-Germain was een jazz- en dansclub in de kelder van een stenen gebouw aan de rue Saint-Benoît 13 in het 6e arrondissement. De drie gewelfde zalen liepen onder de straat door tot de hoek met de rue de l'Abbaye en waren bereikbaar via een gewapende betonnen trap die naar de straat leidde. Het interieur was versierd met gesneden hout waarin resten van een 16e-eeuws Bretons fregat waren verwerkt.

De locatie werd in 1947 geopend met vijf oprichters onder wie Boris Vian en werd al snel een verzamelpunt voor Europese en Amerikaanse jazzmusici. In de jaren 1950 en 1960 speelde het een centrale rol in de Parijse jazzscene.

De club ontleent zijn naam aan de wijk Saint-Germain-des-Prés. De selectie aan de deur was strenger dan in het Tabou, de zazou-kelder die door het succes ervan sloot: geruite hemden werden geweigerd, een stropdas was gewenst. Marc Doelnitz organiseerde themanachten als Nuit 1925, Nuit du cinéma en Nuit du Western; later werd er een "Miss Saint-Germain" gekozen.

De club bestaat niet meer; de vroegere kelder aan 13 rue Saint-Benoît, bereikbaar via een gewapend betonnen trap die tot aan de straat reikte, ligt bij het Café de Flore en Les Deux Magots. Later huisde het gebouw de nachtclub Bilboquet. Zoek de oude ingang tijdens een wandeling door het 6e arrondissement; optredens vinden er niet meer plaats.

De livealbums van de club verschenen bij grote labels: Barney Wilens „Barney“ bij RCA, twee delen van Art Blakey et les Jazz-Messengers au Club St. Germain bij RCA en Bobby Jaspers „Modern Jazz au Club Saint Germain“ bij Barclay. Later huisde het gebouw de club Bilboquet.