Rocca Blancia, Top en berg in Piëmont, Italië en Provence-Alpes-Côte d'Azur, Frankrijk

Rocca Blancia is een 3.193 m hoge top op de hoofdwaterscheiding tussen het Italiaanse Valle Maira en het Franse Ubaye-dal. De bovenste helft bestaat uit blootliggend grijs gesteente met blokkerige, gelaagde wanden en diepe verticale spleten; daaronder dalen brede waaiers van lichtgrijs puin langs de flanken, met kleine sneeuwvlekken in de lagere geulen. Aan Franse zijde komen onderaan dolomieten van verschillende kleur aan de oppervlakte, terwijl de top en de Italiaanse zijde uit zandige flysch van de Eyssilloun-eenheid bestaan. Een opvallende breuk met een subhorizontaal vlak is goed zichtbaar aan de zuidwestzijde.

De top ligt op de hoofdwaterscheiding tussen het Italiaanse Mairadal en het Franse Ubayedal en is het hoogste punt van de kam van de Monte Sautron naar de Brec de Chambeyron. Italiaanse IGM-kaarten noemen hem Rocca Blancia, Franse IGN-kaarten Rocca Blanca, en sommige wandelkaarten zoals het IGC-blad 1:50.000 vermelden Roche Blanche. De normale route, moeilijkheidsgraad R4 op de Franse schaal, begint in Meyronnes, een gehucht van Saint-Paul-sur-Ubaye, gaat langs het lagere Vallonetmeer en bereikt de zadel tussen de twee toppen op 3.120 m.

De naam staat als Rocca Blancia op de Italiaanse IGM-kaart en als Rocca Blanca op de Franse IGN-kaart; de IGC-wandelkaart 1:50.000 vermeldt Roche Blanche. De top vormt de waterscheiding tussen het Mairadal en het Ubayedal, en de normale route begint in Meyronnes, een gehucht van Saint-Paul-sur-Ubaye, en volgt de Vallonet tot aan het benedenmeer.

De standaardroute klimt de westkant op vanuit Meyronnes langs gemarkeerde paden die een lager meer passeren voordat ze steilere terreinen bereiken. Goede fysieke toestand en geschikte wandelschoenen zijn belangrijk, omdat de klim steeds steiler wordt en de hoogte acclimatisatie vereist.

De top en de Italiaanse zijde bestaan uit zandige flysch van de Eyssilloun-eenheid, terwijl lager op de Franse zijde dolomieten in verschillende kleuren dagzomen. Een bijna horizontaal breukvlak doorsnijdt de berg en is goed zichtbaar op de zuidwestwand. De normale route bereikt de zadel op 3.120 m tussen de hoofdtop en de 3.165 m hoge neventop en buigt dan rechtsaf naar de top.