Église Sainte-Cécile de Cos, Pre-Romaanse kerk in Le Tech, Frankrijk

De Église Sainte-Cécile de Cos is een buiten gebruik gestelde landkapel van ongeveer twaalf meter lang, gebouwd uit onregelmatige grijze en beige stenen op een zuidwaarts gerichte richel boven de Tech-vallei. Het plan is een rechthoekig schip dat oostelijk eindigt in een vlakke apsis, verlicht door smalle vensters met enkele schuine dagkant; een vierkant blok van dezelfde steen rijst naast het lagere overdekte deel op. De muren werden opgehoogd en in de jaren 1990 werd een betonnen gewelf aangebracht.

Een Karolingisch diploma uit 869 vermeldt de cella van Cotsio onder de bezittingen van de abdij van Arles-sur-Tech. Op 21 oktober 1159 werd de kerk onder het patronaat van de heilige Cecilia parochiekerk, verloor die status rond 1600 en werd geplunderd tijdens de Roussillon-oorlog. In de jaren 1990 werden de muren opgetrokken en werd een betonnen gewelf aangebracht.

In de naam Cos wordt de s uitgesproken als in "cosse"; in 869 verschijnt Cotsio, in 881 Cotso, en Catalaanse bronnen schrijven Cos of Coç. De kapel bood onderdak aan reizigers op de route tussen Conflent en Vallespir, deels ijzerroute genoemd: pelgrims naar Santiago en migranten die werk zochten in de smederijen.

De kapel staat langs de departementale weg D44 tussen Le Tech en Montferrer, tussen Mas Sainte-Cécile en Mas de Cos, op ongeveer 650 m hoogte op een zuidwaarts gerichte richel die 150 m boven de Tech uitsteekt. Het is een ruïne zonder meubilair, van buiten te bekijken; het betonnen gewelf uit de jaren 1990 dekt het schip. De toren van Cos staat op de rotsige uitloper boven het pla de Cos.

In de naam Cos wordt de s uitgesproken, zoals in „cosse”. Negende-eeuwse documenten vermelden de vormen Cotsio (869), Cotso (881) en Cotxo, en in 1036 verschijnt Cocio; de naam komt vermoedelijk van een persoonsnaam, het Germaanse Cottio of het Latijnse Coccius, niet van Latijn cotis („stenen”).