Église Saint-Sauveur de Lille, Eclectische kerk in Lille-Centre, Frankrijk

De Église Saint-Sauveur is een driebeukige kerk van baksteen, zandsteen en kalksteen op een Latijns kruisplan met leien en zinken daken. Een koepel overspant de kruising, een halfkoepel sluit het koor af en de klokkentoren staat achter de apsis. De gevel rijst op tot een topgevel met kleine vierkante torens, met een diepe rondboognis boven het portaal.

De bouw vond plaats tussen 1898 en 1902 onder leiding van architect François-Joseph Delemer en verving een gotische structuur uit de 14e eeuw die door een brand werd vernietigd. De wederopbouw markeerde een belangrijke transformatie van de plaats.

De kerk bewaart stukken van de vroegere gotische kerk: vijf koorramen van Édouard Didron (1867), het hoogaltaar (1879-1882) en het altaar van de Heilige Engelen (1884) van beeldhouwer Modeste Verlinden. De uit Hazebrouck afkomstige beeldhouwer Gustave Pattein maakte het orgelmeubel, de preekstoel en de biechtstoelen in eikenhout; binnen hangt een schilderij uit 1732 van de Rijselse schilder Lamoral de Daudenarde.

De kerk staat aan de rue Saint-Sauveur in de wijk Lille-Centre, bediend door metrostation Mairie de Lille. Wegens waterinsijpeling is ze sinds 2015 gesloten voor veiligheidsonderzoek; het gebouw is enkel vanop straat te bekijken.

De vier klokken werden in 1923 gegoten door Charles Wauthy uit Douai en op 28 januari 1923 gedoopt. De bourdon Hector-Pauline weegt 3.600 kg; de andere zijn Marie-Alexis (1.322 kg), Geneviève (993 kg) en Octavie-Victor-Pauline-Ferdinand (696 kg).