Église Saint-François du Havre, Renaissancekerk in Le Havre, Frankrijk

De église Saint-François du Havre is een gebouw uit de 17e eeuw in eerder renaissancestijl, met een klassiek portaal van drie traveeën en drie deuren, waarvan de middelste in het verlengde van het schip ligt. Boven het portaal staat een kleine renaissancetoren en de muren worden gestut door steunberen. Binnen rust een gipsen tongewelf op dorische zuilen, terwijl de zijbeuken kruisribgewelven hebben.

Begonnen in 1542 volgens plannen toegeschreven aan de Italiaanse architect Jérôme Bellarmato, werd de kerk onderbroken door de godsdienstoorlogen en in 1638 ingewijd terwijl ze onvoltooid was. Het koor kwam tot stand in 1687. In 1793 waren dak en glas-in-lood beschadigd; Bouvard herstelde ze vanaf 1802, en in 1806 werden de kapeldaken vervangen door één dak per zijbeuk.

De kapucijnermuniken die in 1590 arriveerden, vormden de verering van Sint-Franciscus van Assisi in dit kerkgebouw. De wijk Saint-François groeide rond dit religieus centrum en behoudt tot vandaag haar eigen architectonische identiteit.

De enige gevel is een portaal van drie traveeën met drie deuren, waarvan de middelste in het verlengde van het schip ligt; dit portaal uit 1841 en het kleine klokkentorentje werden in 1955-1956 gedemonteerd en weer opgebouwd. De kerk staat in de wijk Saint-François, die na 1944 in regionalistische stijl werd herbouwd en afsteekt tegen het betonnen centrum van Auguste Perret. Let op de steunberen en de halfronde apsis met twee vensters.

Vier klokken werden op dinsdag 7 juli 1891 gedoopt; ze waren gegoten door Adolphe Havard in Villedieu-les-Poêles: Cécile-Pauline-Henriette-Clémence-Suzanne in D (1.286 kg), Marie-Antoinette-Henriette-Adrienne in E (998 kg), Marie-Thérèse-Louise-Françoise-Frédérique in Fis (663 kg) en Étiennette-Emmanuel-Florence-Émilie-Claire in A (373 kg).