Pont de Caronte, Spoorweg- en draaibrug in Martigues, Frankrijk.

De Pont de Caronte is een bijna 1 km lange spoor- en draaibrug die de baai van Caronte en de haven overbrugt. De structuur heeft acht hoofdoverspanningen en twee centrale roterende secties waardoor grote schepen kunnen passeren.

De bouw begon in 1908 onder leiding van ingenieur Paul Séjourné, uitgevoerd door Schneider et Cie, en op 15 oktober 1915 werd de lijn in gebruik genomen; destijds was het de grootste en zwaarste draaibrug van dit type ter wereld. In september 1944 blies de terugtrekkende Wehrmacht de brug op en verwoestte de ronde middenpijler. Eind 1946 was ze weer berijdbaar via een tijdelijke enkelsporige Krupp-hefbrug, en in 1954 herbouwde Schneider et Cie het draaiende deel volgens de oorspronkelijke plannen, met elektromotoren in plaats van benzinemotoren.

De brug is te zien aan het einde van Toni, de film van Jean Renoir uit 1935 die zich in Martigues afspeelt, wanneer Toni bij de brugingang wordt doodgeschoten. In Dieu vomit les tièdes van Robert Guédiguian (1991) verzamelen Cochise, Frisé en hun vrienden zich in de ronde middenpijler van de draaibrug. In 2000 kreeg het bouwwerk het label "Patrimoine du XXe siècle".

Het draaibare deel gaat elke middag ongeveer een uur open zodat schepen hoger dan 20 m kunnen passeren; de manoeuvre duurt 5 minuten en 7 seconden. De bedieningscabine staat boven de sporen bij het draaipunt, op de noordelijke oever. De brug draagt de lijn Miramas–L'Estaque; bekijk hem vanaf de oevers en niet vanaf het brugdek.

Het draaiende deel is één vakwerkblok van 114 meter dat op de middenpijler zwenkt, niet twee aparte secties. Het woog oorspronkelijk 1.513 ton, waarvan 400 voor de mechanismen, en draaide op een bronzen lens van 83 cm. Twee benzinemotoren van 100 pk dreven het aan, in 1954 vervangen door elektromotoren.