Parc Jean-Perdrix, Openbaar park in Valence, Frankrijk.

Parc Jean-Perdrix is een openbaar park van 26 hectare in het noordoosten van Valence, tussen de wijken Plan en Fontbarlettes, halverwege de jaren 1960 ontworpen door de landschapsarchitecten Michel en Ingrid Bourne. Het telt meer dan 4.000 bomen, waaronder 400 ceders, een grote vijver met waterlelies en eenden, een amfitheater en tennisbanen. De twee hellende betonnen watertorens van 52 en 57 meter hoog werden in 1969 gemaakt door de Griekse beeldhouwer Philolaos Tloupas met hulp van ingenieurs.

In 1962 besloot Valence op initiatief van burgemeester Jean Perdrix tot een prioritaire stadsuitbreidingszone (ZUP), in handen gegeven van stedenbouwkundige André Gomis. Een groot park deelt de wijk in tweeën; in het midden was een watertoren als herkenningspunt gepland. De werken liepen van 1969 tot mei 1971; Gomis overleed in 1971 en de inrichting rond de toren werd niet uitgevoerd. In 1981 kreeg de toren de prijs "quartier de l'horloge".

De twee watertorens zijn van de Griekse beeldhouwer Philolaos Tloupas, op initiatief van stedenbouwkundige André Gomis, met ingenieurs voor de techniek. Ze zijn in 1969 gebouwd, zijn 52 en 57 meter hoog, en de kunstenaar wilde bewust met de symmetrie breken. In 1981 kreeg het werk de prijs «quartier de l'horloge» voor de beste stedelijke kunst van de jaren 1970 in Frankrijk en het label «Patrimoine du XXe siècle».

Het park ligt tussen de wijken Plan en Fontbarlettes in het noordoosten van Valence, begrensd door de route de Montélier in het noorden en de rue Mozart in het zuiden. De jeu-de-boulesbaan ligt bij de zuidingang, dicht bij de bloembakken, en een trimbaan loopt door de paden. Tot 2015 vond hier het vuurwerk van 14 juli plaats.

De twee watertorens, 52 en 57 meter hoog, werden gemaakt door de Griekse beeldhouwer Philolaos Tloupas samen met ingenieurs, naar een ontwerp van stedenbouwkundige André Gomis. In 1981 kregen ze de prijs "quartier de l'horloge" voor het beste stedelijke kunstwerk van de jaren 1970 in Frankrijk, en ze dragen het label "Patrimoine du XXe siècle".