Grandes serres du Jardin des plantes, Kassencomplex in het 5e arrondissement, Parijs, Frankrijk

De Grandes Serres du Jardin des Plantes vormen een rij van vijf op elkaar afgestemde kassen met metalen skelet, gebouwd tussen 1836 en 2010; vier zijn open voor het publiek, de vijfde dient als kwekerij voor de tuiniers en botanici van het Muséum. De twee oudste, ontworpen door Charles Rohault de Fleury en ingewijd in 1836, staan tegenover elkaar: rechthoekige hallen met een gebogen glazen dak, gevels van donkergroen metaalrooster op een lichte stenen sokkel, verbonden door een hellende stenen hellingbaan met metalen leuning.

De in 1635 door Guy de La Brosse gestichte Jardin royal des plantes médicinales had al kassen op deze plek, zoals blijkt uit het perspectiefgezicht dat Frédéric Scalberge in 1636 schilderde. Charles Rohault de Fleury ontwierp na zijn terugkeer uit Londen met stoom verwarmde kassen met metalen skelet, gebouwd in 1833-1836; slechts twee paviljoenen werden opgetrokken en in 1836 ingewijd, de huidige voor Nieuw-Caledonië en voor de geschiedenis van de planten. De in 1889 ingewijde wintertuin van Louis Jules André werd in 1935-1936 vervangen door René Bergers art-deco gebouw, ingewijd in 1937.

De twee oudste paviljoenen, gebouwd in 1836, dragen de namen Nieuw-Caledonië (voormalig Mexicaans huis) en geschiedenis van de planten (voormalig Australisch huis). De vijf op een rij staande kassen met metalen geraamte horen bij het Muséum national d'histoire naturelle: vier zijn open voor het publiek, de vijfde dient als kwekerij voor de tuiniers en botanici van het museum.

Vier van de vijf op een rij staande kassen zijn open voor publiek; de vijfde, een kwekerij voor de tuiniers en botanici van het Muséum, is gesloten. De twee paviljoenen van 1836 naar ontwerp van Rohault de Fleury staan tegenover elkaar aan weerszijden van een hellende stenen hellingbaan met metalen leuning, en de wintertuin van 1937 sluit de rij af.

De twee paviljoenen uit 1836 van Charles Rohault de Fleury werden met stoom verwarmd en waren daardoor niet meer afhankelijk van de stand van de zon. Ze huisvesten nu de Nieuw-Caledoniëkas (voorheen Mexicokas) en die van de plantengeschiedenis (voorheen Australiëkas).