Grotte du Grand Roc, Natuurlijke grot in Les Eyzies, Frankrijk

De Grotte du Grand Roc is een natuurlijke grot bij Les Eyzies met kalksteen wanden die stalactieten, stalagmieten en kristallijne structuren bevatten verspreid over verschillende kamers. Deze formaties ontwikkelden zich over miljoenen jaren toen water langzaam door het gesteente werkte om de galerijen en gangen te creëren die vandaag zichtbaar zijn.

De grot werd in 1924 ontdekt door Jean Maury terwijl hij onderzoek deed op de nabijgelegen prehistorische site van Laugerie-Basse. Deze ontdekking droeg aanzienlijk bij aan de kennis van de geologische geschiedenis van de Vézère-vallei regio.

De naam van de grot komt van de kalkrots Grand Roc aan de rechteroever van de Vézère. Anders dan de beschilderde grotten in de buurt heeft ze geen bekende prehistorische bewoning; in 1979 werd ze als een van de vijftien sites van het dal op de UNESCO-lijst geplaatst, maar een rapport uit 2014 stelde voor haar te schrappen omdat ze niet emblematisch is. Haar holle, gelijkzijdige calcietdriehoeken zijn zeldzaam in Franse publieksgrotten.

De grot houdt het hele jaar door een constante temperatuur van ongeveer 13 tot 14 graden Celsius aan, dus bezoekers moeten warme kleding meenemen. De paden door de kamers kunnen oneffen en smal zijn, dus stevige schoenen en wat wendbaarheid zijn nodig.

De grot bevat calcietdriehoeken, van binnen hol en gelijkzijdig, gevormd door trigonale kristallisatie in een inmiddels drooggevallen bekken. Ze zijn zeldzaam in Franse grotten die voor bezoekers open zijn, met slechts enkele andere voorbeelden zoals de Gouffre de Proumeyssac in de Dordogne.