Opéra de Nice, Operahuis in Nice, Frankrijk

Het Opéra de Nice is een lyrisch theater op de hoek van de rue Saint-François-de-Paule en de quai des États-Unis, met twee hoofdfaçades. De noordelijke ingangsfaçade heeft een brede driehoekige geveltop boven zes ronde medaillons, rijen hoge ramen met lichtgroene luiken en een donkere band met gouden letters. De zuidfaçade heeft twee afgeronde geveltoppen met beeldhouwwerk, vier beelden op de kroonlijst en het opschrift "OPERA MUNICIPAL". De hoefijzervormige zaal meet 19 bij 23 meter en telt 1.083 plaatsen.

Een houten theater uit 1776, gebouwd door markies Alli-Maccarani, werd in 1826 onder koning Karel Felix herbouwd als Théâtre Royal en op 23 maart 1881 tijdens een opvoering van Lucia di Lammermoor door brand verwoest. De stad liet het herbouwen naar plannen van François Aune, goedgekeurd door Charles Garnier; op 7 februari 1885 ging het opnieuw open met Verdi's Aida.

Het huis heeft een koor, het Ballet Nice Méditerranée en het Filharmonisch Orkest van Nice, en de producties kozen vaak voor het nieuwe: het bracht de Franse première van Lohengrin in 1881 en van Das Rheingold in 1902. In 2025 gaf het Yann Robin de opdracht voor Hymne à l'océan, uitgevoerd op 7 juni 2025 als inleiding op de VN-Oceaanconferentie in Nice.

De publieksingang ligt aan de rue Saint-François-de-Paule 4-9, aan de noordgevel; de zuidgevel kijkt uit op de quai des États-Unis. De zaal telt 1.083 plaatsen in hoefijzervorm rond het toneel. Het gebouw is sinds 1992 een geklasseerd monument, en in het atelier Diacosmie worden decors en kostuums gemaakt.

Het plafondfresco van de grote zaal, van Emmanuel Costa, toont Phaëton, zoon van Apollo, die de zonnewagen door een mythologische hemel men. Costa schilderde ook de vier panelen van de Negen Muzen in de grote foyer. De zaal meet negentien meter in de breedte en drieëntwintig in de lengte.