Sint-Medardusabdij, Middeleeuws klooster in Soissons, Frankrijk.

De Abdij van Sint Medard is een voormalig benedictijns klooster in Soissons waarvan de restanten uit ondergrondse crypten en stenen funderingen bestaan die zich over meerdere begraven niveaus uitstrekken. De archeologische site ligt dicht bij het stadscentrum en bewaart sporen uit verschillende perioden van zijn lange geschiedenis.

Koning Clotarius I stichtte het klooster in 557 om de overblijfselen van Sint Medard te bewaren en maakte het tot een van de belangrijkste religieuze instellingen van de vroege middeleeuwen. De gemeenschap groeide aanzienlijk in de volgende eeuwen en vormde het religieuze landschap van Noord-Frankrijk.

De abdij bewaarde de relieken van de heilige Medardus, bisschop van Noyon en Doornik, en die van de heilige Sebastiaan, in 826 overgebracht door abt Hilduin, die pelgrims uit heel Europa aantrokken. De begrafenislegende verhaalt dat Clotharius I het lichaam van Medardus zelf droeg en het domein Crouy voor de stichting schonk. In de toren van de ringmuur zou Abelard, veroordeeld om zijn geschriften, gevangen hebben gezeten.

Van de abdij resteren alleen ruïnes: de crypte, de hoofdingang en een toren van de ommuring. Volgens de legende zat in die toren Abelard opgesloten, veroordeeld om zijn geschriften. Het terrein ligt net buiten de grenzen van Soissons, op het domein Crouy waar Clotharius I het klooster stichtte.

Uit het scriptorium van het klooster komt het „Evangeliarium van Sint-Medardus“, een Karolingisch handschrift dat in de laatste regeringsjaren van Karel de Grote aan de hofschool van Aken werd vervaardigd. De buitenmaatse evangelistenportretten en de kleuren maken het tot een van de meest representatieve voorbeelden van de vroege negende-eeuwse boekverluchting. Volgens de legende zat Abelardus, veroordeeld om zijn geschriften, opgesloten in de bewaarde toren van de kloostermuur.