Dent du Géant, Bergtop op de grens Frankrijk-Italië, Mont Blanc-massief

De Dent du Géant is een rotstop op de Frans-Italiaanse grens in het Mont-Blancmassief, 4.013 m hoog. De berg heeft twee toppen op ongeveer 27 m van elkaar: de Pointe Graham (4.013 m) en de Pointe Sella (4.009 m), gescheiden door een kleine col. De hogere noordoosttop is een slanke naald van lichtgrijs gesteente, terwijl de zuidwestwand uitkijkt over het Val Ferret.

De top werd voor het eerst beklommen in 1882 door William Woodman Graham, vergezeld door de alpengidsen Auguste Cupelin en Alphonse Payot. Deze beklimming markeerde een belangrijk moment in de klimgeschiedenis van de regio.

De naam betekent in het Frans én het Italiaans „tand van de reus”, naar de slanke rotspiek die vanaf de flanken bij Chamonix en Courmayeur te zien is. In 1882 vond W. W. Graham bij de beklimming van de Pointe Sella de letter „M”, door een van de gidsen Maquignaz in een rotsrichel gekerfd. De twee toppen dragen de namen van de opdrachtgevers Sella en van Graham.

Het beklimmen van deze top vereist ervaring in technisch klimmen en geschikte berguitrusting. De meeste klimmers beginnen bij de Torino-hut, en de beklimming moet alleen worden geprobeerd bij stabiel weer.

De twee toppen liggen 27 meter uit elkaar, gescheiden door een schart die W. W. Graham „buitengewoon lastig” noemde. Op 20 augustus 1882 gebruikte Grahams touwgroep de vaste touwen van de Maquignaz om de Pointe Sella opnieuw te beklimmen, waarna ze zich 12 meter in de schart lieten zakken om de hogere Pointe Graham te bereiken. Graham zag een door een van de Maquignaz in een rotsrichel gehouwen „M”.