Temple of Aphaea, Oude Griekse tempel in Egina, Griekenland.

De tempel van Aphaea is een Dorische peripteros van lokaal poros-kalksteen op een drie treden tellende basis, 13,77 bij 28,81 m, met zes zuilen op de korte en twaalf op de lange zijden; 24 van de 32 zuilen zijn bewaard. De lichtbeige, gecanneleerde zuilen dragen een vlakke architraaf; verscheidene zijn gebroken of verdwenen en geven zicht op het donkere interieur. Hij staat op een top van circa 160 m in het noordoosten van Aegina.

Het terrein werd gebouwd tijdens de laat-archaïsche periode en verving een ouder heiligdom dat door brand werd verwoest. De locatie was al eeuwenlang een plaats van aanbidding vóór de herbouw, zoals vondsten uit eerdere perioden aantonen.

De naam Aphaia komt van een Kretenzische godin die met Diktynna of Britomartis werd vereenzelvigd; zij vluchtte naar Egina en verdween in een heilig bos, de bewoners vonden op haar plaats een beeld en noemden haar Aphaia, „de onzichtbare”. De oorspronkelijke naamvorm was Apha. Pausanias vermeldt het heiligdom en vóór de vondst van de inscripties hield men het voor een heiligdom van Athena of Herakles.

De toegang volgt een verharde weg die noordoostwaarts vanaf de havenplaats loopt en door dennenbossen slingert. Het terrein is grotendeels vlak en gemakkelijk te bewandelen, maar biedt op warme dagen weinig schaduw voorbij de boomlijn rond de heuvel.

De in 1811 door Cockerell en von Stackelberg opgegraven frontonsculpturen werden verkocht aan kroonprins Ludwig van Beieren en bereikten in 1828 München, waar ze in de Glyptothek staan; fragmenten bevinden zich in de musea van Egina en op de site. De zuilen van de tempel hellen licht naar binnen en de hoekzuilen zijn dikker dan de andere.