Hasenwinkel, Natuurreservaat in Fretterode, Duitsland.

Hasenwinkel is een ongeveer 3 km lange en 500 m brede Zechsteinrug van dolomiet en gips die 60 tot 80 m boven de omgeving westelijk van Fretterode uitrijst. Grijze, puttig verweerde rotsformaties bekronen de kam, waaronder de Spitzer Stein (360 m) en de Breiter Stein (330 m). Steile hellingen met stenige rendzina dragen droog grasland en jeneverbes.

De Hasenwinkel behoort tot de eerste natuurreservaten van Thüringen, veiliggesteld tussen 1937 en 1942 op grond van de Rijksnatuurbeschermingswet van 1935. Franz Neureuter (1874–1936), commissaris van de Eichsfeldse dienst voor natuurmonumenten, pleitte na jarenlange waarneming voor bescherming. Na het staken van de schapenbegrazing en aanplant van dennen, sparren en beuken veranderde het landschap eind jaren 1970 zo sterk dat de bescherming ter discussie stond; kaalslag en hernieuwde begrazing in de jaren 1980 herstelden open heide, en vanaf 1988 werden de bospercelen uit het bosbouwplan gehaald.

De naam Hasenwinkel verwijst naar de vorm van de kam, en de open jeneverbesheide op de rug is het resultaat van eeuwenlang schapen- en geitenbeweiding. In de jaren 1920 vergeleek Franz Neureuter, commissaris van de Eichsfeldse dienst voor natuurdocumentatie, de jeneverbesbestanden met de heide van de Noord-Duitse laagvlakte en drong aan op bescherming. Sinds de jaren 1980 wordt weer begraasd om het terrein open te houden.

Het reservaat ligt ongeveer 500 m westelijk van Fretterode, tussen het dal van de Schierbach in het noordoosten en de Kringelsbach in het zuiden. De kam rijst 60 tot 80 m boven de omgeving uit, met de Spitze Stein (360 m) en de Breite Stein (330 m) als oriëntatiepunten. De dolomiethellingen zijn stenig, ondiep en drogen in de zomer sterk uit, dus stevig schoeisel is nodig.

De dunne dolomietbodem van de kam is nooit geploegd en diende eeuwenlang alleen als weide voor schapen en geiten. Beweiding hield de jeneverbes laag en open; na het staken ervan en aanplant van dennen kromp de heide, totdat vanaf de jaren 1980 schonen en beweiding de rotsen Spitzer Stein en Breiter Stein weer zichtbaar maakten.