St. Mauritius, Parochiekerk in Moosach, Duitsland.

St. Mauritius is een brutalistisch kerkcentrum, voltooid in 1967 aan de Templestraße in de Münchner wijk Moosach. Een hoge rechthoekige betonnen toren met horizontale lamellen bij de top staat midden op een voetpad tussen Templestraße en Hugo-Troendle-Straße, voor een binnenplaats gevormd door een overdekte doorgang. De vierkante hoofdruimte meet 21 meter per zijde en 14 meter hoog, met wanden van ruw bekistingsbeton waarvan de horizontale stortnaden als groeven zijn benadrukt; daglicht komt alleen binnen via koepels in negen plafondcassettes boven het altaar en een smalle vensterband onder het plafond.

St. Mauritius ontstond als een eigen zielzorgdistrict, afgesplitst van de parochie St. Martin, nadat sterke bouwactiviteit ten zuidwesten van de Dachauer Straße het aantal katholieken in Moosach had doen groeien. De kerkstichting werd in 1952 opgericht, in 1962 werd een zielzorger aangesteld en een kerkten vervangen door een grotere. In oktober 1965 begon de bouw van het huidige kerkcentrum aan de Templestraße 5, in maart 1966 werd de eerste steen gelegd en in maart 1967 de kerk ingewijd. Vanaf oktober 1968 was St. Mauritius een zelfstandige stadsparochie. Priestergebrek en dalende katholieke aantallen leidden in 2014 tot de samenvoeging van St. Mauritius, St. Martin en Frieden Christi in het parochieverband München-Moosach.

De naam verwijst naar de heilige Mauritius, patroon van de in 1967 gebouwde kerk. De vierkante zaal plaatst het altaareiland in het midden, aan drie zijden omgeven door banken, volgens de liturgische hervorming van het Tweede Vaticaans Concilie: de celebrant staat vanaf de vierde zijde naar de gemeenschap gekeerd. De elf meter lange kruisweg op de linkerwand is een gelast stalen werk van Edith Peres-Lethmate met vijftien staties, eindigend met de Verrijzenis.

Het kerkcentrum staat aan de Templestraße 5 en is te voet bereikbaar via het pad tussen Templestraße en Hugo-Troendle-Straße; komend vanaf de Templestraße passeert men eerst links het kosterhuis. Sinds 2024 worden de diensten vanwege bouwkundige gebreken niet meer in de kerkruimte gehouden maar in de aangrenzende parochiezaal, en de klokken mogen om statische redenen niet meer luiden.

De muren van de kerk rusten alleen op één pijler in elk van de vier hoeken, zodat de hoofdzaal van 21 meter zijde op vier steunpunten staat. De horizontale stortnaden in het ruwe beton zijn als groeven uitgespaard, waardoor de laagsgewijze opbouw afleesbaar is.