Farbenfabrik Wilhelm Brauns, Industriële kleurenfabriek in Quedlinburg, Duitsland

Farbenfabrik Wilhelm Brauns is een fabrieksterrein aan de noordzijde van de Harzweg 12, ten zuiden van de oude binnenstad van Quedlinburg. De bewaarde gebouwen dateren van 1930 en zijn gebouwd naar plannen van Hermann Baranke: een breed administratiegebouw langs de straat, een kubisch, getrapt bouwvolume en een kleine toren die westelijk de ingang van het bedrijf markeert. Op de begane grond liggen naar de straat toe geëtste glasplaten, binnen is een vergaderzaal in originele staat bewaard.

De fabriek was vanaf 1890 aan de Harzweg gevestigd, toen oprichter Wilhelm Brauns anilineverf voor huishoudelijk gebruik introduceerde, waarmee men thuis wasgoed kon verven. Rond 1920 had het bedrijf 370 werknemers in Quedlinburg en vestigingen in binnen- en buitenland. Na de Tweede Wereldoorlog stichtten de erfgenamen van Brauns in München een nieuwe anilineverffabriek, die in 1952 naar Bad Aibling verhuisde en in 1969 fuseerde met Gebr. Heitmann uit Warburg tot Brauns-Heitmann, dat nog altijd bestaat.

Wilhelm Brauns bouwde zijn bedrijf op anilinekleurstoffen voor huishoudelijk gebruik, waarmee gezinnen hun was zelf konden verven. Rond 1920 had de fabriek in Quedlinburg 370 werknemers en vestigingen in binnen- en buitenland, met brochures in 30 talen. Na de oorlog begonnen de erfgenamen opnieuw in München, later in Bad Aibling; een fusie in 1969 met Gebr. Heitmann uit Warburg leidde tot Brauns-Heitmann, dat nog altijd bestaat.

De fabriek staat aan de noordzijde van de Harzweg, op nummer 12, ten zuiden van de oude binnenstad van Quedlinburg. De ingang van het bedrijf ligt ten westen van het brede administratiegebouw en wordt daar door een klein torentje geaccentueerd. Het gebouw stond in 2013 leeg en was dringend aan herstel toe; bekijk het daarom vanaf de straat.

Het bedrijf publiceerde productbrochures in ongeveer 30 verschillende talen en stichtte vestigingen in andere landen, wat het bereik van deze Quedlinburg fabriek weerspiegelt. Deze internationale benadering was ongebruikelijk voor een mid-size Duits industrieel bedrijf uit die tijd.