Griethausener Eisenbahnbrücke, Stalen spoorbrug in Kleve, Duitsland

De Griethausener Eisenbahnbrücke, ook Altrheinbrücke genoemd, draagt een enkelsporige spoorlijn over een dode Rijnarm bij Griethausen. De hoofdoverspanning is een smeedijzeren vakwerk van 100,43 m (320 Pruisische voet) met twee evenwijdige langsliggers, gevolgd door een voorlandbrug van twintig eenvoudige vakwerken; het geheel is ongeveer 528 m lang. De fijne vakwerkstaven, alleen in het midden gekruist, verklaren de zeer fijnmazige uitvoering.

De brug werd in 1863–1865 gebouwd door de Rheinische Eisenbahn-Gesellschaft onder leiding van Emil Hermann Hartwich voor de Linksniederrheinische Strecke en overspande een dode Rijnarm richting Elten en Zevenaar; de Rijn zelf werd tot 1912 per treinveer overgestoken. Het personenvervoer over de brug naar Griethausen bleef bestaan tot 1960, het goederenvervoer naar een oliemolen in Spyck tot 1987. Daarna werd de lijn gesloten; in 1996 kwam de brug in bezit van de Eisenbahnfreunde Goch-Kleve, in 2016 werd zij geveild aan de Kalkarer architect Michael Wilmsen.

De brug overspant een dode Rijnarm op de lijn richting Elten en Zevenaar; de rivier zelf werd met een treinveer overgestoken, dat in 1912 werd opgeheven. Reizigerstreinen reden tot 1960 over de brug naar Griethausen, goederentreinen naar een oliemolen in Spyck tot 1987. Sinds 1996 is de brug eigendom van de Eisenbahnfreunde Goch-Kleve; in 2016 kocht de Kalkarse architect Michael Wilmsen haar op een veiling.

De brug is gesloten voor voetgangers en fietsers en alleen van buitenaf te bekijken. Het bouwwerk overspant bij Griethausen, een wijk van Kleve, de Altrhein, met de hoofdoverspanning boven het water en de lange voorlandbrug over de uiterwaarden. De dijken in de omgeving geven vrij zicht op de ijzerconstructie.

De brug is gemaakt van via het puddelproces vervaardigd smeedijzer, niet van staal: het lage koolstofgehalte en het hoge fosforgehalte, samen met sporen van koper en nikkel, maken dat ze vrijwel niet roest. De laatste beschermlaag werd in de tweede helft van de jaren 1920 aangebracht en het materiaal weerstaat nog steeds corrosie.