Wittekindsburg, Middeleeuwse versterking in Wallenhorst, Duitsland.

Wittekindsburg is een vervallen vroegmiddeleeuwse hoogteburcht op een uitloper van de Wiehengebirge boven het Nettetal bij Rulle. De hoofdburcht meet 140 bij 110 meter: aan de westkant een droge muur van 85 cm met een gracht tot 3,15 m diep, aan de oostkant een gemetselde muur tot 1,15 m dik met een gracht tot 3,90 m diep. In de zuidwesthoek staat een ronde toren, in de noordoosthoek een vierkante toren van 6,75 m zijde.

De wallen buiten de kernburcht gelden als een Saksische vluchtburcht van vóór de Saksenoorlogen van Karel de Grote (772-804). De kernburcht was in gebruik van het late 8e tot het late 10e eeuw, en het gebruik eindigde rond het jaar 1000. Carl Schuchhardt deed omstreeks 1890 de eerste onderzoeken; grotere opgravingen vonden plaats van 1966 tot 1972 en werden in 2001 voortgezet. De eerste schriftelijke vermelding staat in een oorkonde van het klooster Rulle uit 1253.

De naam Wittekindsburg is een volksbenaming: veel versterkingen in de regio Osnabrück en Noord-Westfalen werden naar de Saksische leider Widukind genoemd, en de bronnen stellen dat daaruit geen werkelijke band met hem kan worden afgeleid. De plaats wordt voor het eerst vermeld in een oorkonde van de abdij van Rulle uit 1253, die spreekt van een boerderij "in de Wittekindsburg".

Het terrein is vrij toegankelijk, waardoor bezoekers de overblijfselen in hun eigen tempo kunnen verkennen, met behouden secties van twee verdedigingstorens en meerdere aardewerk barrières zichtbaar. De verhoogde ligging op een bergrug biedt uitzichten over het omringende landschap en maakt de plaats in de meeste weersomstandigheden begaanbaar.

De plaats behoort tot de grootste vroegmiddeleeuwse fortcomplexen in Neder-Saksen en vertegenwoordigt een van de belangrijkste archeologische vondsten van de regio uit die periode. Ondanks zijn grootte en historisch belang is het minder bekend dan veel andere middeleeuwse plaatsen in Duitsland.