Eremitage, Barok jachtpaleis in Waghäusel, Duitsland.

De Eremitage is een zestienzijdig centraal gebouw met vier kruisvormige vleugels en drie overgebleven cavalierspaviljoenen die radiaal zijn gerangschikt; het vierde werd in 1969 gesloopt en de plaats is met een markering op de grond aangegeven. Het hoofdgebouw heeft twee verdiepingen plus een derde koepelverdieping, zonder pilasters en kroonlijsten, alleen smalle lisenen markeren de randen. De mansardedaken, dakkapellen en sierlijke schoorstenen vormen een gevarieerd daklandschap, en een ommuurde muur met doorgangen benadrukt de cirkelvormige opstelling.

Damian Hugo Philipp von Schönborn, prins-bisschop van Speyer, liet de Eremitage van 1724 tot 1729 bouwen als jacht- en lustslot, nadat hij zijn residentie naar Bruchsal had verplaatst. De eerste plannen kwamen van Michael Ludwig Rohrer, hofarchitect van markgravin Franziska Sibylla Augusta van Baden. Rond 1730 werden de acht kluizenaarshuisjes vervangen door vier tweelaagse kavalierpaviljoens, vermoedelijk op aanraden van Balthasar Neumann, die ze ook uitbreidde.

De naam Eremitage verwijst naar het kluizenaarsideaal, maar de acht kluizenaarspaviljoens werden rond 1730 vervangen door vier tweelaagse kavalierpaviljoens, waarschijnlijk op aanraden van Balthasar Neumann. Drie ervan staan er nog; het ontbrekende noordwestelijke is met een markering op de grond aangeduid. In het keukengebouw zijn nu een galerie en een café gevestigd.

Het paleis ligt dicht bij het treinstation van Waghäusel en is bereikbaar met regionale treinen en bussen. Het terrein is uitgebreid, dus bezoekers moeten comfortabele schoenen dragen wanneer zij de verschillende paviljoen en tuinen verspreid over de eigendom verkennen.

Het paleis onderging een drastische transformatie toen een suikerfabriek van 1837 tot 1995 op het terrein werd bedreven. Dit industrieel gebruik liet zichtbare sporen achter en toont hoe het doel van de plaats zich fundamenteel over twee eeuwen veranderde.