Dom van Greifswald, Gotische kathedraal in Greifswald, Duitsland

St. Nikolai in Greifswald is een gotische bakstenen kerk, volledig opgetrokken uit roodbruine baksteen, met een schip en twee zijbeuken onder een koperen dak. De westtoren, 99,97 meter hoog, draagt een barokke lantaarn en koepel van verweerd groen koper, geflankeerd door ronde torentjes met groene koepels. Binnen dragen acht pijlerparen de gewelven, zijn de muren in zandsteentint geschilderd en is de vloer grotendeels bedekt met grafzerken, de oudste uit de 14e eeuw.

Een voorganger is voor 1249 gedocumenteerd, en een klokschenking van 1262/1263 is de eerste schriftelijke vermelding van het huidige gebouw, de oudst bewaarde kerk van Greifswald. In 1457, het jaar na de stichting van de universiteit, verhief bisschop Henning Iven van Cammin de kerk tot kapittelkerk; de toevoeging „Dom” raakte rond het midden van de 15e eeuw in gebruik. Op 13 februari 1650 wierp een storm de 120 meter hoge gotische spits omver, waardoor gewelven, de oostmuur en de inrichting verloren gingen; een maand later begon de wederopbouw met giften uit Greifswald, Stralsund, Anklam en van koningin Christina van Zweden, en de barokke spits van 1652 staat er nog.

Omdat Nicolaas de beschermheilige van zeelieden en kooplieden is, werd de kerk vooral door de kooplieden van Greifswald gebruikt; door de hoge toren draagt ze in de volksmond de naam "langer Nikolaus". De stichtingsplechtigheid van de universiteit vond er op 17 oktober 1456 plaats; het Rubenow-paneel, geschonken door burgemeester en eerste rector Heinrich Rubenow, bevindt zich nog altijd in de kerk.

De toren is 99,97 meter hoog, maar de bronnen vermelden geen beklimming of observatiegalerij voor bezoekers. De ingang ligt in het westelijke deel van het centrum van Greifswald. Binnen is de vloer grotendeels bedekt met grafzerken, de oudste uit de 14e eeuw, dus let op waar u loopt; op de zijmuren zijn resten van middeleeuwse fresco's bewaard.

De toren verloor twee keer zijn spits in stormen: in 1515 stortte de top in, en op 13 februari 1650 verwoestte de vallende spits het dak en de gewelven van het schip en de oostmuur. Inwoners van Greifswald, Stralsund en Anklam schonken samen met koningin Christina van Zweden zo veel dat de herbouw een maand later begon.