Burg Flamersheim, Middeleeuws kasteel in Euskirchen, Duitsland.

Burg Flamersheim is een door grachten omgeven kasteel in het stadsdeel Flamersheim van Euskirchen, voor het eerst gedocumenteerd in 1358 als een tweedelig complex met een hoofdburcht en een voorburcht. Het hoofdgebouw werd in het laatste kwart van de 18e eeuw verbouwd met segmentboogvensters, een eenassige middenrisaliet met driehoekig fronton, hoekpilasters en een terras met buitentrap. Van 1861 tot 1863 werd het in neobarokke stijl verbouwd met een mansardedak, pilasters, portiek en open bovenverdiepingen van de torens.

Een oorkonde van 1 juni 1358 vermeldt dat Emelrich von Ringsheim zijn huis Flamersheim met voorburcht en vestingwerken bevestigde als open huis van de hertog van Jülich; de tweedelige aanleg gaf het tot in de 18e eeuw zitting in de landdag. Vanaf 1429 was het een Jülichs leen van de Krümmel von Eynatten, dat door huwelijk overging naar de von Palant en in 1564 naar de Quadt von Landskron. Dietrich von Quadt liet het middeleeuwse burghuis in 1713 tot barokslot verbouwen, en Friedrich Wilhelm von Dalwigk en zijn vrouw Wilhelmine von Calcum verbouwden het in het laatste kwart van de 18e eeuw in laatbarokke stijl.

De naam Flamersheim gaat terug op een kroniekmelding uit 870 van een koninklijk goed genaamd Flameresheim. Het kasteel was een Guliks leen van de familie Krümmel von Eynatten, vanaf 1564 van de Quadt von Landskron. Het smeedijzeren hek van het terras aan de tuinzijde draagt het alliantiewapen van Friedrich Wilhelm von Dalwigk en Wilhelmine von Calcum, die het huis eind 18e eeuw lieten verbouwen.

Het kasteel is particulier bezit en wordt bewoond door de familie von Bemberg en enkele huurders; een bezoek is niet mogelijk. Sinds 1982 staan het complex en het kleine kasteelpark als monument beschermd. Bezoekers kunnen het geheel daarom alleen van buiten bekijken en kunnen beter een korte stop dan een rondleiding plannen.

Caroline Bemberg, weduwe van de Elberfeldse fabrikant Julius August Bemberg, kocht het kasteel in 1861 en liet het tot 1863 in neobarokke stijl verbouwen. Om vanuit het hoofdgebouw een vergezicht te krijgen, liet de familie de zuidoostvleugel van de voorburcht slopen.