Hohle Fels, Archeologische grotlocatie in Schelklingen, Duitsland

De Hohle Fels ligt ongeveer 1 km ten oosten van het centrum van Schelklingen en bestaat uit een 30 m lange gang die leidt naar een hal van maximaal 30 m hoog en 500 m² groot, waarvan twee zijgangen van ruim 20 m aftakken. De ingang ligt op 534 m hoogte in een kalksteenrots van de Witte Jura aan de rechterdalwand van het Achdal. Door zijn vorm heet de grot Backofenhöhle, de oven-grot.

De eerste opgraving vond plaats in 1870: Oscar Fraas en Josef Hartmann vonden botten van holenbeer, rendier, mammoet en wild paard. In 1872 bezocht Rudolf Virchow de grot, die daarvoor van een ijzeren hek en houten loopplanken was voorzien. Vanaf 1977 groef de universiteit van Tübingen onder Joachim Hahn, en sinds 1997 leidt Nicholas Conard de jaarlijkse campagnes; tot 2016 waren meer dan 80.000 stenen artefacten geborgen. In 2017 kwam de grot op de UNESCO-Werelderfgoedlijst.

De naam van de grot betekent 'holle rots' in het Duits; in 1830 stuitte pottenbakker Karl Friedrich Rixinger bij het graven naar klei op botten van holenberen. De opgravingen sinds 1997 onder leiding van Nicholas Conard van de Universiteit Tübingen hebben meer dan 80.000 stenen artefacten en bijna 300 sierobjecten opgeleverd, waaronder de 6 cm hoge Venus van Hohlefels, gesneden uit mammoetivoor.

De grot ligt ongeveer een kilometer ten oosten van het centrum van Schelklingen, aan de voet van de rechterhelling van het Achdal; de ingang op 534 m boven zeeniveau is afgesloten met een metalen hek. De 30 m lange ingangsgang leidt naar een hal van tot 30 m hoog en 500 m² vloeroppervlak, waarvan twee zijgangen van ruim 20 m aftakken.

In de grot werden beenfluitjes gevonden, onder de oudst bekende muziekinstrumenten. Een klein ivoren vrouwelijk figuurje dat hier werd ontdekt, behoort ook tot de eerste kunstwerken van de mensheid.