Waals-Nederlandse Kerk, Protestantse kerk in Hanau, Duitsland

De Waalse-Nederlandse Kerk is een kerkgebouw uit de vroege 17e eeuw in het centrum van Hanau dat overblijfselen van twee verschillende secties combineert. De Waalse vleugel vertoont originele ruïnes, terwijl het Nederlandse gedeelte na de Tweede Wereldoorlog werd herbouwd.

Waalse geloofsvluchtelingen kwamen al in 1593 naar Hanau; graaf Filips Lodewijk II, sinds 1595 aan de macht, vestigde er gereformeerden uit Frankfurt. De eerste steen werd gelegd op 9 april 1600, de eerste dienst gehouden op 29 oktober 1608. De dubbelkerk huisvestte een Franstalige en een Nederlandstalige gemeente; na de Tweede Wereldoorlog werd alleen de kleinere Nederlandse helft herbouwd.

De gemeente bleef gereformeerd en deed niet mee aan de Hanauer Union van 1818, vandaar de scheiding van de landskerk. In de 19e en vroege 20e eeuw verdrong het Duits geleidelijk het Frans en Nederlands in de eredienst, en sinds 1945 wordt alleen nog in het Duits gepreekt. In 2021 maakte Claus Bury, nakomeling van de hugenoot Pierre Bury uit Troyes, een granieten sculptuur aan de Französische Allee die verwijst naar de stadsplattegrond die Matthäus Merian in 1632 graveerde.

Het gebouw ligt centraal in Hanau naast het Monument van de Broeders Grimm en verwelkomt bezoekers overdag gratis. Geleide rondleidingen kunnen worden ingepland om meer te weten te komen over de geschiedenis en binnendetails.

De kerk was oorspronkelijk een dubbelkerk: de grotere Waalse helft was een twaalfhoek, de kleinere Nederlandse een achthoek, in elkaar geschoven met een achthoekige toren in het midden van de scheidingsmuur. Na de bombardementen werd alleen de Nederlandse helft herbouwd; de Waalse helft staat als open ruïne met drie grote spitsboogopeningen en een buste op een sokkel onder de middelste boog.