Abdij Saalfeld, Benedictijner abdij in Saalfeld, Duitsland

De Abdij van Saalfeld was een benedictijnenklooster, gesticht in 1071 buiten de middeleeuwse stad Saalfeld aan de Saale. De romaanse basiliek, gewijd aan Petrus en Paulus, stond op het oeverplateau van de Petersberg boven de rivier. De kloostergebouwen, inclusief de basiliek, werden in 1676 gesloopt om plaats te maken voor het slot Saalfeld, gebouwd tussen 1677 en 1720.

Anno II, aartsbisschop van Keulen, stichtte in 1071 het benedictijnenklooster Sint-Petrus en Paulus en vestigde er monniken uit St. Michael op de Siegberg en St. Pantaleon in Keulen. Paus Honorius II bevestigde het in 1124, Mainz in 1125. De abdij werd beschadigd tijdens de Boerenoorlog van 1525 en geseculariseerd in 1526; de laatste abt, Georg von Thüna, verkocht haar aan de graven van Mansfeld, en in 1532 ging ze over naar het huis Wettin. De romaanse basiliek werd in 1676 afgebroken voor een paleis dat tussen 1677 en 1720 werd gebouwd.

De naam van de abdij leeft voort in de plek zelf: na de sloop van de romaanse basiliek in 1676 verrees tussen 1677 en 1720 het hertogelijke paleis op die plaats, zodat Slot Saalfeld nu staat waar de kloosterkerk stond. Het gebedshuis in Coburg, vanaf 1075 gesticht, lag op de plek van de huidige Veste Coburg.

De site is gemakkelijk bereikbaar en ligt dicht bij de Saale in het centrum van Saalfeld. Bezoekers kunnen de resterende structuren zien of het paleis verkennen dat nu op de plaats van het voormalige klooster staat.

Het klooster onderhield gebedhuizen in meerdere regio's zoals Coburg en Probstzella, waardoor de religieuze invloed zich ver buiten Saalfeld uitbreidde. Dit netwerk van afhankelijke eigendommen maakte het een belangrijke kerkelijke instelling in Oost-Thuringen.