Kirche im Diakoniewerk, Neogotische kerk in Halle, Duitsland

De Kirche im Diakoniewerk is een kleine neogotische centraalbouw met kruisvormige plattegrond, van gele baksteen met rode baksteenbanden, gedekt door een steil leien dak met slanke spits. Drie kruisarmen eindigen in apsissen; de zuidarm heeft tweelaagse galerijen, de andere enkele. Het altaar staat voor de noordarm met de kansel erachter, en het neogotische interieur is vrijwel compleet bewaard.

De kerk werd gebouwd in 1893 en weerspiegelt de neogotische architectuurstijl van die periode. Sindsdien is het een integraal onderdeel van de Evangelische Kerk in Centraal-Duitsland en heeft het gediend voor het pastorale en zorgwerk van de Diakoniewerk-instelling.

De kerk werd gebouwd als onderdeel van het diaconesseninstituut, waarvan de historische gebouwen vanaf 1867 verrezen en dat Halle's eerste moderne grote ziekenhuis was. De plattegrond volgt het Wiesbadener Programm: het altaar staat vóór de noordelijke kruisarm, de kansel erachter, en de banken omringen het altaar aan drie zijden. De twee klokken in de houten dakruiter heten „Carl” en „Otto”, naar superintendent Carl Moehr en bestuurder Otto Jordan.

De kerk staat in de tuin van het Diakoniewerk-terrein, omringd door de gebouwen van de instelling. Naast een ingang op de begane grond aan de parkzijde is er een tweede toegang via een brugachtige doorgang op de bovenverdieping, die rechtstreeks toegang geeft vanaf de ziekenhuisgangen. Omdat het terrein van de instelling is, kan men de toegang beter vooraf navragen.

De kerk heeft twee klokken die "Carl" en "Otto" heten, vernoemd naar superintendent Carl Moehr en directeur Otto Jordan. De grote werd in 1957 gegoten door gieterij Schilling, de kleinere in 1929 bij de Mitteldeutsche Stahlwerke in Lauchhammer, maar is van brons. Beide hangen aan gekromde jukken in het slanke houten dakruitertje.