Stephanuskirche, Protestantse kerk in Mühlweg district, Halle, Duitsland.

De Stephanuskirche is een neogotische hallenkerk van gele baksteen, ruim 45 meter lang en ongeveer 28 meter breed, met een driebeukig schip, dwarsschip en een 61 meter hoge westtoren met het hoofdportaal. Traptorens flankeren de toren, en in het interieur staat nog een vier verdiepingen tellende stalen stellingconstructie uit de tijd als boekenmagazijn van de universiteit.

De kerk werd tussen 1891 en 1893 gebouwd in reactie op bevolkingsgroei tijdens Halles industriële expansie, onder leiding van architect Otto Kilburger. Hij diende tot 1967 als plaats van aanbidding, waarna het doel veranderde om aan nieuwe institutionele behoeften te voldoen.

De kerk is genoemd naar de heilige Stefanus en haar parochie behoorde oorspronkelijk tot de Laurentiuskirche. Bij de ontwijding in 1967 gingen de avondmaalsbekers naar de Laurentiuskirche, het crucifix naar het gemeentecentrum van de Petruskirche in Wörmlitz en het orgel naar de Pauluskirche. De vier door Gustav Collier gegoten klokken kreeg de St.-Wenzel-Kirche in Radewell.

Het gebouw bevindt zich aan de Karl-Liebknecht-Strasse en kan van buiten worden bekeken, hoewel binnentoegane mogelijk niet beschikbaar is. Het is raadzaam om vóór het bezoek de huidige toegangsvoorwaarden te controleren, omdat de kerk niet meer als actieve aanbiddingsplaats fungeert.

De vier door Gustav Collier gegoten klokken gingen naar de Sint-Wenceslauskerk in Radewell, en één klok (doorsnede 1460 mm, gegoten in 1928) was al in 1956 verkocht aan de domparochie van Maagdenburg. Het altaarstuk, de preekstoel en de orgelkas werden gemaakt door Gustav Kuntzsch uit Wernigerode; het orgel, in 1893 gebouwd door Gebr. Rühlmann uit Zörbig, werd in 1967 overgebracht naar de Pauluskerk.