Reformed church, Protestantse kerk in Solothurn, Zwitserland

De Gereformeerde Stadskerk van Solothurn, gebouwd van 1922 tot 1924 naar ontwerp van Armin Meili, is een neoklassieke dwarskerk ten noordwesten van de oude stad. Een monumentaal portiek met van reliëfs voorziene pijlers van Otto Kappeler en August Suter leidt naar een dwarsgericht interieur, gedomineerd door een preekstoelwand van donkergrijs marmer en gecanneleerde Ionische zuilen. Een toren met een koepelvormige ronde tempel sluit de achterzijde van het schip af.

De gereformeerde gemeenschap bouwde hier in 1867 haar eerste kerk naar ontwerp van Ferdinand Stadler, twintig jaar na de Sonderbundsoorlog. Door immigratie uit gereformeerde kantons tijdens de industrialisatie was een groter gebouw nodig; de huidige kerk verrees in 1922-1924 naar plannen van Armin Meili, ten noordwesten van de oude stad. Het is een van de laatste historistische kerkgebouwen van Zwitserland en de laatste Zwitserse dwarskerk.

De naam van de kerk verwijst naar de gereformeerde gemeenschap die haar na de Sonderbundsoorlog liet bouwen. Het interieur wordt beheerst door een preekstoelwand van donkergrijs marmer met een houten avondmaalstafel ervoor, en wordt geleed door gecanneleerde zuilen met Ionische kapitelen. In de zomer worden hier orgelconcerten gehouden, ook in de Sint-Ursuskathedraal en de Jezuïetenkerk.

Het gebouw bevindt zich in het westelijke deel van de stad en is per voet bereikbaar vanuit verschillende woonwijken. Bezoekers moeten vooraf controleren of diensten of bezoeken voor het publiek zijn geopend.

De kerk is een van de laatste Zwitserse gebouwen uit het historicisme en de laatste in Zwitserland die als dwarskerk kan worden gerekend: de gemeente zit gericht op de preekstoelwand in plaats van een ver verwijderd altaar. De zes bronzen klokken, in 1925 gegoten door H. Rüetschi in Aarau, zijn gestemd op afzonderlijke klokken van de Sint-Ursenkathedraal.