Gründjitobel Viaduct, boogbrug in Graubünden, Zwitserland

De Gründjitobel Viaduct is een betonnen spoorwegbrug in Langwies die een diepe, geërodeerde kloof overspant met een enkele grote boog van ongeveer 86 meter lang. De structuur meet ongeveer 145 meter in lengte en staat ongeveer 46 meter boven de valleibodem, waardoor treinen kunnen passeren zonder tal van steunpunten eronder.

De particulier gefinancierde spoorlijn Chur–Arosa vereiste tussen 1912 en 1914 achttien tunnels en veertig bruggen in het moeilijke Schanfigg-terrein. Bij de Gründjitobel vervingen ingenieurs een ontwerp met meerdere pijlers door één boog van gewapend beton, zodat de bergbeek de pijlers niet kon ondermijnen. De bekisting van Richard Coray uit Trin werd van 10 juli tot 26 augustus 1913 opgebouwd, de hoofdboog op 15 september 1913 gestort en het bouwwerk op 1 juli 1914 voltooid.

De kloof onder het viaduct is een door erosie uitgesleten grindmorene, waarvan de zandige vormen plaatselijk "Steimannli" heten. De lijn die erover loopt verbindt Chur met Arosa, een vakantie- en recreatieoord, zodat reizigers het Gründjitobel per metersporige trein oversteken. Het bouwwerk is nu eigendom van de Rhätische Bahn, die het ook exploiteert.

Het viaduct ligt tussen Peist en Langwies, bij de plek Matten-Gründji, aan de metersporige lijn Chur–Arosa; treinen passeren het in enkele seconden, dus let op de boog bij de nadering. De kloof eronder is uitgesleten in een grindmorene en toont zanderige erosievormen die «Steimannli» heten. Paden in de omgeving bieden uitzicht van de dalzijde omhoog op de 85 meter wijde boog.

De bekisting van de hoofdboog kwam van Richard Coray uit Trin en was al gebruikt bij de bouw van de Halenbrücke bij Bern. Ze werd tussen 10 juli en 26 augustus 1913 opgebouwd, de boog was op 15 september 1913 gestort en op 1 juli 1914 was het viaduct klaar.