Finsteraarhorn, Bergpiek in de Berner Alpen, Zwitserland

De Finsteraarhorn is een top van 4.274 meter op de grens van Bern en Wallis en het hoogste punt van de Berner Alpen. Langs de bergkammen vanuit het noordwesten of zuidoosten gezien is het een scherpe, haaienvinvormige hoorn; dwars daarop lijkt het een breed liggend driehoek. De top is donker, gekarteld amfiboliet met sneeuwgevulde geulen, met een brede gletsjer langs de linkeronderkant.

Op 16 augustus 1812 zouden Arnold Abbühl, Joseph Bortis en Alois Volken, gidsen van koopman Rudolph Meyer, via de zuidoostgraat de top hebben bereikt; of zij de hoofdtop haalden, is omstreden. Op 10 augustus 1829 beklommen Jakob Leuthold en Johann Währen, gidsen van geoloog Franz Joseph Hugi, de huidige normale route over de noordwestflank, terwijl Hugi wachtte in de 4.088 m hoge zadel die zijn naam draagt.

De naam Finsteraarhorn verbindt de donkere rots van de top met het Aarmassief dat hij bekroont. De beklimming van 1857 door John Frederick Hardy, William Mathews en Edward Shirley Kennedy, met hun gidsen, eindigde op de top met het besluit de Alpine Club op te richten, de eerste bergsportclub ter wereld.

Klimmen beginnen hun tocht bij de Finsteraarhorn-hut op ongeveer 3.048 meter hoogte. De klim vereist technische uitrusting zoals touwen, ijsbielen en stijgijzers, en de beklimming duurt meestal ongeveer vijf uur.

De piek is het hoogste punt van het Rijnstroomgebied en wordt omgeven door drie grote gletsjers. Deze gletsjers, waaronder de Fiescher en de grote Aar-gletsjers, vormen het landschap en beïnvloeden de waterstromingen in de alpine regio.