MADmusée, Kunstmuseum in de wijk Avroy, Luik, België.

Het Trinkhall Museum huist in een paviljoen uit de jaren 1960 in het Parc d'Avroy, sinds 2020 omhuld door een doorschijnende schil van polycarbonaatplaten op een staalconstructie van eenentwintig meter. Een paddenstoelvormige betonnen kolom draagt een ronde tentoonstellingsruimte; de oude bakstenen muren blijven binnen zichtbaar. De collectie telt ongeveer 3.500 werken, getoond op 400 m² en 200 m² tijdelijke ruimte.

De vereniging Créahm, in 1979 in Luik opgericht door Luc Boulangé, startte ateliers voor kunstenaars met een verstandelijke beperking; daaruit ontstond het Centre d'Art Différencié, dat in 1998 het MADmusée werd. Na een renovatie door het bureau Beguin-Massart, die het vloeroppervlak verdubbelde tot 1.800 m², heropende het museum in 2020 als Trinkhall Museum. Het gebouw staat op de plek van het Café Trinkhall uit 1880, een Moorse paviljoen met twee koperen koepels dat in 1961 werd gesloopt.

De naam van het museum verwijst naar het Café Trinkhall, een drankgelegenheid in neo-Moorse stijl met twee koperen koepels die hier van 1880 tot 1961 stond; „Trink“ komt van het Duitse woord voor drinken. Het museum werkt met het begrip „arts situés“, dat elk werk verbindt met het atelier waar het ontstond en niet met een therapeutische of bezigheidstherapeutische context.

Het museum staat in het Parc d'Avroy; de ingang ligt teruggetrokken onder het ovale volume dat op een taps toelopende betonnen kolom rust. Op de begane grond omringen de boekhandel, bibliotheek, het café en de tijdelijke galerie het oude paviljoen; het vroegere, nu overdekte dakterras dient als tentoonstellingsruimte. Grote ramen bieden zicht op het park en op het bakstenen paviljoen uit de jaren 1960.

De renovatie van 2020 door het bureau Beguin-Massart hulde het paviljoen uit de jaren 1960 in een doorschijnende huid van meerlagige polycarbonaatplaten, gedragen door een 21 meter lange stalen vakwerkconstructie op kolommen; het gebouw licht op in het donker. Een nieuwe paddenstoelvormige betonnen kolom bevat een ronde tentoonstellingsruimte, en de originele bakstenen muren van het paviljoen blijven binnen zichtbaar.