Enclos des fusillés, Herdenkingsbegraafplaats in Luik, België.

De Enclos des fusillés is een kleine begraafplaats in het park van de citadel van Luik, een overblijfsel van het bastion Saint-François. De toegang loopt via een kerkhof met 416 kruisen, waar nog slechts 98 personen begraven liggen, naast kapelaan Mathieu Voncken. Verder liggen de ereweide met de executiepalen, een ommuurd wapenplein met de ondergrondse gang waarlangs de veroordeelden uit blok 24 aankwamen, en een tweede ommuurd perk dat diende als executieplaats en massagraf.

De citadel diende vanaf mei 1940 als Duitse kazerne en gevangenis, waarbij blok 24 Joden en verzetslieden opsloot. De eerste executie, die van René Zabeau, vond plaats op 21 mei 1941 bij het bastion Sainte-Marie, waar de eerste zeven executies plaatsvonden. Vanaf 1943 werden de lichamen niet meer aan de families teruggegeven maar ter plaatse begraven. De laatste vier executies waren op 4 september 1944.

De plaats bewaart de herinnering aan verzetsstrugelaars die zich tegen de bezetting verzetten en veel mensen hielpen vluchten. De namen en verhalen van deze personen blijven centraal op de plaats en tonen hoe gewone mensen buitengewone moed toonden.

Het kerkhof is opengesteld voor het publiek en wordt onderhouden door het Belgische leger, dat ook historische informatie ter plaatse verstrekt. Bezoekers moeten met respect door de gronden gaan en kunnen zich de tijd nemen om de gedachtenisplaatsen in hun eigen tempo te verkennen.

Van de 416 kruisen op de begraafplaats staan er nog maar 98 boven een lichaam; de meeste stoffelijke resten werden aan de families teruggegeven. Bewaard bleef ook de enige overgebleven van de vijf oorspronkelijke executiepalen, ingelaten in een rotsblok bij de ingang van het bastion Saint-François.