Burg Falkenstein an der Ranna, Kasteelruïne in Hofkirchen im Mühlkreis, Oostenrijk.

Burg Falkenstein an der Ranna is een kasteelruïne op een rotsrichel boven het Rannadal op 490 m hoogte. Het bebouwde oppervlak bedroeg 2960 m². De donjon stond op de westelijkste rotsplaat, gevolgd door de hoofdburcht met het palas en twee torens; oostelijk lag een latere voorburcht met poort, bereikbaar via een brug over een 25–30 m brede halsgracht.

Al in 1140 vermeld, behoorde Falkenstein toe aan de familie Falkenstein, wier Kalhoch in 1218 de abdij van Schlägl stichtte. Via het huwelijk van Perchta kwam het aan de Witigonen; haar zoon Zawisch von Falkenstein vluchtte er in 1277 na zijn opstand tegen Ottokar II. Na Zawisch' terechtstelling in 1290 dwong hertog Albrecht I de bezetting door uithongering tot overgave. Een brand beschadigde het kasteel in 1572 en na 1605 werd het verlaten.

De familie Falkenstein gaf het kasteel zijn naam; Adelram de Valchenstain is de eerste gedocumenteerde telg in 1140. Kalhoch von Falkenstein stichtte in 1218 de abdij van Schlägl, en de plaatsnaam Kollerschlag herinnert aan zijn ontginningen. Een sage vertelt over de waternimf Lilofee, die verdween nadat haar man Othmar haar in de watertoren bespiedde.

Rijd van Hofkirchen im Mühlkreis richting Altenhof en volg bij de boerderij Meierhof het bewegwijzerde pad; na 100 m ligt links de burchtplaats van de ruïne Peilenstein. De ruïne ligt op een rotsrichel op 490 m hoogte, ongeveer 2,3 km van Hofkirchen en 2,2 km van de monding van de Ranna in de Donau. Het terrein is nog niet overal begaanbaar; er lopen inspanningen om de ruïne te behouden en weer toegankelijk te maken.

De ronde watertoren werd in 1489 onder de Oberhaimers gebouwd, staat ongeveer 80 m tegenover de hoofdingang en is zo'n 17 m hoog. De ingang ligt 4,5 m boven de grond en binnenin bevond zich een put waarvan een ondergrondse leiding het kasteel van water voorzag. Een sage verbindt hem met de waternimf Lilofee.