Racetrack Playa, Droog meer in Death Valley National Park, Verenigde Staten

Het droge meer strekt zich uit over 4,5 kilometer lengte en 2 kilometer breedte, omringd door bergketens in het oosten en westen. Het oppervlak bestaat uit gebarsten klei die karakteristieke veelhoekige patronen vormt. Donkere rotsfragmenten liggen verspreid over de bleke vlakte, sommige laten duidelijk zichtbare sporen achter in het sediment. De omgeving vertoont typische kenmerken van een gesloten bekken zonder waterafvoer.

Wetenschappers documenteren bewegingspatronen van stenen over het oppervlak sinds 1948 en ontwikkelden talrijke theorieën over transportmechanismen. Decennialang bleef het fenomeen onverklaard totdat onderzoekers in 2014 camera-opnames en GPS-sensoren gebruikten om te bewijzen dat dunne ijslagen rotsen verplaatsen onder specifieke weersomstandigheden. Deze ontdekking maakte een einde aan speculaties die sinds de jaren 1950 de ronde deden. Het gebied verwierf hierdoor internationale wetenschappelijke betekenis.

Deze geologische formatie dient als natuurlijk laboratorium waar onderzoekers de wisselwerkingen tussen windkrachten, ijsvorming en steenverplaatsing bestuderen. De afgelegen ligging en ongerepte oppervlakte maken wetenschappelijke experimenten onder bijna ideale omstandigheden mogelijk. Het gebied trekt wetenschappers uit verschillende disciplines die inzicht zoeken in fysische processen in extreme omgevingen. Onderzoeksresultaten dragen bij aan het begrijpen van vergelijkbare verschijnselen op andere planeten.

Bezoekers hebben voertuigen met hoge bodemvrijheid nodig omdat de toegang het afleggen van 43 kilometer onverharde wegen vanaf Ubehebe Crater vereist. De route vraagt meerdere uren rijtijd en kan na regenval onbegaanbaar worden. Er zijn geen voorzieningen of schaduw ter plaatse, dus gasten moeten voldoende water, voedsel en zonnebescherming meenemen. De beste bezoekperiode valt tussen november en april wanneer temperaturen gematigder zijn.

Het noordelijke uiteinde van de droge meerbodem ligt slechts 3,8 centimeter hoger dan het zuidelijke, een verval dat ontstaat door fijn sediment dat vanuit het noorden binnenkomt. De vorm van de playa is vergeleken met Ontario Lacus, een koolwaterstofmeer op Titan, een maan van Saturnus. Eind 2016 werd de locatie gevandaliseerd.