Mount Whitney

Mount Whitney bereikt 4.421 meter boven zeeniveau en is daarmee het hoogste punt van de aaneengesloten Verenigde Staten, met granieten formaties die de structuur bepalen. De top vormt de oostelijke rand van de Sierra Nevada langs de grens tussen Tulare County en Inyo County, waar blootliggende rotsplaten en scherpe granieten wanden het landschap boven de boomgrens domineren.

De eerste gedocumenteerde beklimming van de top vond plaats op 18 augustus 1873, toen Charles Begole, Albert Johnson en John Lucas hun expeditie voltooiden. De bergtop werd genoemd ter ere van Josiah Whitney, die werkte als staatsgeoloog van Californië en gedurende de 19e eeuw uitgebreide onderzoeken van de regio uitvoerde.

Tijdens de zomermaanden delen wandelaars uit de hele wereld de top en wisselen ze verhalen uit over hun meerdaagse tocht of hun uitputtende beklimming op één dag. Veel bezoekers ondertekenen het topregister dat in de schuilhut wordt bewaard en dat een gemeenschappelijk geheugen is geworden voor iedereen die het hoogste punt van de 48 aaneengesloten staten bereikt.

Wandelaars moeten vergunningen verkrijgen via een competitief loterijsysteem, aangezien slechts 100 dagwandelaars en 60 rugzaktoeristen dagelijks toegang krijgen tot het pad van mei tot november. De hoogte veroorzaakt bij veel bezoekers symptomen van hoogteziekte, dus geleidelijk acclimatiseren en bereid zijn om terug te keren bij de eerste tekenen van ongemak wordt belangrijk.

De topschuilhut, gebouwd in 1909 door de Smithsonian Institution, blijft bestaan als permanente structuur op het hoogste punt van de aaneengesloten Verenigde Staten. Minder dan 160 kilometer naar het westen ligt Death Valley, het laagste punt van Noord-Amerika, waardoor deze regio het grootste hoogteverschil op het continent heeft.